«طرد شده» 2

خب قرار شد كه من قسمت بعدي داستانم رو بزارم:) ولي قبل از اينكه بريد سراغ خوندن بايد بهتون بگم كه اسم اون پسره «جان» هستش(John) كه معنيش شكلي از نام عبري يعني يوحانان و به معناي «خداوند بخشنده» هستش.و اسم دختره هم«اميلي» هستش(Emily)معنيش هم ميشه اسم خاص مونث.بخونيد و حتما نظرتون رو بگيد:)



من که تحت تاثیر قرار گرفته بودم، با دودلی گفتم که:« ما شبیه هم هستیم و...»امیلی صورتش به حالت پرسش گرانه ای در اومد. من گفتم :« خب اگر که بخواهی ما می توانیم دوست هم باشیم...البته اگر بخواهی؛ چون که خب معمولا کسایی که شبیه هم هستن و همدیگر رو درک میکنن دوست های خوبی میشوند درسته؟» امیلی سرش رو با خجالت پایین انداخت و موهای سفیدش پایین اومد. من موهاش رو کنار زدم و گفتم:« میخوای دوست همدیگه باشیم؟» اون کمی از من فاصله گرفت و گفت:« من نمیدونم تا حالا کسی از من همچین درخواستی نکرده من نمیدونم که باید وقتي با يك نفر دوستم چیکار کنم.» من گفتم که:« به مرور زمان یاد میگیری و متوجه میشی.» امیلی سرش رو بالا آورد و توی چشمام با دودلی و ترس نگاه کرد و گفت:« باشه» من لبخند آرامش بخش روی لبم اومد. بعد از چند لحظه من گفتم:« امیلی اینجا کجاست؟» امیلی به من نگاه کرد و گفت:« به اینجا میگن بُعد درک نشدگان؛ اینجا آدم هایی هستن که درک نشدن و تنها و غمگین هستن. اونا آنقدر تنها هستن و احساس ناراحتی و غم دارن که توی ناراحتی و تنهایی شان غرق شدن.» من پرسیدم:« پس چرا فقط من و تو اینجا هستیم؟ یعنی من و تو تنها آدم های دنیا هستیم که درک نمیشویم؟! اینجوری که خیلی وحشتناکه!» امیلی با ملایمت گفت:« نه ببین توی این بعد خیلی آدم های زیادی هستن در واقع ما اونها رو نمیبینم. نه اینکه اونها نامریی باشن، نه! فقط کسایی میتوانند آدم های دیگه ای رو ببینن که اونها همدیگر رو درک کنن یعنی فقط کسایی که هم درک همدیگر هستن میتواند همدیگر را ببینن همانطور که من و تو همدیگر را دیدیم.» من اولش لبخند زدم ولی بعدش با ناراحتی گفتم:« اما...کسایی که هیچ کسی رو نبینند...» امیلی با ناراحتی گفت:« درسته. یعنی اینکه هیچ کس اونها را درک نمیکنه... .» بعدش امیلی ساکت شد و بین ما برای چند لحظه سکوت غم انگیزی بر قرار شد. امیلی گفت:« ولی خب تو نباید ناراحت باشی، کسایی که درک نشدن احتمالا آدم های خیلی خاصی هستن و اینکه من امیدوارم که هر چه زودتر اون فردی رو که درک شان میکنه رو پیدا کنن. من خودم تنها بودم تا اینکه تو اومدی...»امیلی سرش رو پایین انداخت. من پرسیدم:« الان من مردم؟» امیلی گفت:« نه. تو زنده ای. کسایی که مردن یک جای دیگه ای هستن...» من گفتم:« کجا؟» اون گفت:« منم نمیدونم جان. چون که منم مثل تو هنوز نمردم و زنده هستم.» من از اینکه امیلی اسم من رو صدا زد احساس گرما کردم. من گفتم:« تو چرا اینجایی؟ سعی کردی که خودکشی کنی؟» امیلی چشماش رو از من دزدید و گفت:« نه...در واقع من یادم نمیاد که چه اتفاقی برام افتاده» من که تعجب کرده بودم گفتم:« تو چند وقت هستش که اینجایی؟» اون گفت:« خیلی وقت هستش... دقیق نمیدونم» من تعجب کرده بودم و حس کنجکاوی ام برانگیخته شده بود. از روی نیمکت سفید بلند شدم و روی زمین دراز کشیدم . به فکر فرو رفتم. امیلی هم سرش رو پایین انداخته بود. من پرسیدم:« چطوری میتوانیم از اینجا بریم بیرون؟!» امیلی جواب داد:« فقط موقعی میتوانیم از اینجا بیرون برویم که احساس کنیم که درک شدیم و اینکه احساس کردیم که دیگه تنها نیستیم. اون موقع هستش که میتوانیم از اینجا بیرون بریم.» من بلند شدم و گفتم:« خب الان باید چیکار کنیم؟» امیلی گفت:« باید کارهایی رو بکنی که خوشحال ات میکنی و یادت باشه که توی این دنیا تنها نیستی.» من روی زمین نشستم و گفتم:« خب من رو کتاب خوندن، ورزش کردن، رسیدگی به گل های توی اتاقم، فیلم دیدن، آشپزی کردن و...» امیلی از روی نیمکت بلند شد و نشست رو به روی من روی زمین نشست و انگشت های سفید و ظریف اش را روی دهانم گذاشت؛ انگشت هایش سرد و نرم بود. او گفت:« جان، لازم نیست که بگی چه کارهایی رو دوست داری انجام بدی، تو باید اون هارو انجام بدی!» من دستش رو آرام از روی دهنم برداشتم و گفتم :«خب اینجا که هیچ چیزی وجود نداره من نمیتونم که کاری انجام بدم.» امیلی گفت:« اینجا هر چیزی که تو بخواهی در اختیارت قرار داده میشه فقط کافی هستش که تجسمش کنی تا به دستش بیاری» من یکی از ابرو هایم رو به حالت پرسش گرانه ای بالا بردم، امیلی گفت:« تو باید اون چیزی رو که میخوای میتوانی هر چیزی رو که دوست داری توی ذهنت تجسمش کنی و بعد میبینی که اون جلوی چشم هات هستش. اما به این سادگی هام نیست تو باید تمرکز داشته باشی. تو میتوانی اینجا هر چیزی رو که دلت میخواد بسازی فقط کافی هستش که بخواهی و تجسمش کنی و موقعی هم که میخوای اون چیز غیب بشه باید تجسم کنی که دیگه وجود نداره. و اینکه حواس ات باشه برای خارج شدن از اینجا تو یک روزه نمیتونی کی کاری کنی که خوشحال بشوی و بعدش بری. تو باید واقعاً احساس خوشبختی و خوشحالی بکنی و بعدش میتوانی از اینجا به زندگی خودت بر گردی.» من گفتم :« این چقدر زمان میبرد؟» امیلی از روی زمین بلند شد و جواب داد:« این به خودت بستگی داره.» من بلند شدم و گفتم:« خب الان چی کار باید بکنیم؟» امیلی گفت:« نظرت چیه که غذا بخوریم؟» من هم گفتم :«باشه.» من با گیجی به سمت امیلی برگشتم و گفتم:« خب...الان چیکار کنیم؟» امیلی که به من خیره شده بود گفت»:« بزار این دفعه رو خودم انجام بدم تا بفهمی.» منم گفتم:« باشه.» امیلی کمی آن طرف تر ایستاد و گفت:« خوب دقت کن. ولی قبلش...غذا چی میخوای بخوری؟» من با حالت دستپاچگی گفتم:« شاید پیتزا گزینه ی مناسبی باشه.» امیلی گفت:« موافقم» امیلی چشم هاش رو بست و چند دقیقه در همان حالت ماند. سکوت همه جا رو فرا گرفته بود. من خمیازه ای کشیدم و چشمانم را مالیدم. موقعی که دست هام رو از روی چشمام برداشتم دیدم که یک پیتزا ی خوش بو روی میزی که قبلا اونجا نبود، بود! امیلی به من اشاره کرد که بشینم. من هم با هیجان پشت میز نشستم. من ذوق و شوق گفتم :« من هم میتوانم امتحان کنم؟» امیلی با آرامش گفت:« آره حتما تو میتوانی برامون نوشابه بیاری!» من هم گفتم :«باشه» من چشمام رو بستم چند تا نفس عمیق کشیدم و به نوشابه فکر کردم...نوشابه ی......ممم...نوشابه ی پپسی فکر کنم که خوب باشه! من به نوشابه ی براق و خنک پپسی فکر کردم داشتم با تمرکز بهش فکر میکردم آنقدر تمرکز کرده بودم که نا خود آگاه صورتم توی هم رفته بود! امیلی با صدای ملایمی گفت:« جان! چشم هات رو باز کن! میتوانیم شروع به خوردن کنیم.» من چشمام رو باز کردم و دوتا نوشابه ی پپسی خنک دیدم که روی میز هستن! من از هیجان داد زدم! امیلی گفت:« جان آرام باش!» من به خودم اومدم و درست نشستم پشت میز و گفتم:«آمممم ....خب می تونیم غذا بخوریم دیگه...» امیلی هم گفت:« باشه» و ما شروع به خوردن کردیم. موقعی که غذا مان تموم شد من با حالت خیلی گیجی گفتم:« امیلی تو گفتی که ما میتوانیم اینجا هر چیزی داشته باشیم؟ امیلی گفت:« هر چیزی» من گفتم:« آها... خب راستش رو بخواهی احساس میکنم که الان شب شده نمیدونم چرا ولی در کل اینکه من خیلی خوابم میاد» امیلی گفت:« باشه» و بعدش دو تا تخت بزرگ گرم و نرم ظاهر کرد. من هنوزم تحت تاثیر این قرار گرفته بودم برای همین هم پریدم روی تخت و زیر پتو رفتم. امیلی توی تخت خودش رفت. من گفتم:« شب بخیر» امیلی گفت:« شب بخیر» و بعدش من خیلی زود خوابم برد. موقعی که بیدار شدم. بوی خیلی خوبی می آمد. بلند شدم و رفتم سمت امیلی که پشت یک میز نشسته بود. امیلی گفت:« صبح بخیر جان! پنکیک میخوای؟ منتظر ماندم که بیدار بشوی تا با هم بخوریم» من هم که هنوز گیج بودم. گفتم:« صبح بخیر امیلی! اوه ممنونم.» بعدش هم گفتم خب من میرم که دست و صورتم رو بشورم.» امیلی هم سرش رو به علامت تایید تکون داد. من یک جایی تقریبا مثل اتاق دستشویی ظاهر کردم که خیلی سخت بود! و دست و صورتم رو شستم و بعدش آمدم پشت میز نشستم و من و امیلی شروع کردیم به خوردن. وقتی که صبحانه خوردن مان تمام شد، من به امیلی گفتم:« نمیشه یک خونه بسازیم با هر چیزی که میخواهیم؟ اینجوری فکر میکنم بهتر باشه با همه ی جزییات و هر چیزی که بخواهیم.» امیلی گفت:« فکر بدی نیست.» ما بلند شدیم و شروع کردیم به تجسم خونه هر کدوم مان یک خونه برای خودمون درست کردیم؛ با تمام جزییات و کنار خونه ی من جنگل سرسبز بود که بعد از گذشتن از اون به یک دشت پر از گل میرسی که بوی عطر شان همه جا رو پر کرده. خونه ی امیلی رو به دریا بود. ماها با تجسم کردن همه چیز رو درست کردیم. از حیوانات و شب و روز و خورشید و ماه گرفته تا هر چیز دیگه ای که میشد داشت. بعد از اینکه خودمون برای خودمون صاحب ملک و زمین شدیم قرار شد که دکوراسیون داخل خونه رو به سلیقه ی خودمون درست کنیم. برای همین هم هر کدوم مان داخل خونه های خودمان رفتیم و دکوراسیون رو دست کردیم. من توی خونم رو پر از گل کردم و رنگ های شادی به کار بردم. وقتی که کارمان تمام شد قرار شد که اطراف و داخل خانه های هر کدام مان را نگاه کنیم. امیلی داخل خونه رنگ های سفید و سیاه به کار برده بود و روی دیوار های خانه پر بود از نقاشی و طراحی های سیاه و سفید فضای خیلی قشنگ و خاصی رو درست کرده بود. بعد از اون ما شروع کردیم به انجام دادن کارهایی که دوست داریم انجام بدیم. من ورزش کردم، داخل جنگل پیاده روی کردم، آواز خواندم، بازی های ویدیویی بازی کردم و.... . من و امیلی چند روز را به همین ترتیب ادامه دادیم تا اینکه من به امیلی گفتم که:« من دیگه خسته شدم همه ی کارهایی که دوست داشتم انجام شان بدم برام تکراری و خسته کننده شدن.» امیلی با ناراحتی سرش رو به علامت تایید تکون داد و گفت:« من هم از نقاشی کشیدن و پیانو زدن و کار های دیگه ای که بهشون علاقه دارم خسته شدم.» من گفتم:« نقاشی می کشی؟ پیانو هم میزنی؟» امیلی جواب داد:« آره پیانو ساز مورد علاقه ی منه چون که مثل خودم سیاه و سفیده و صدای ملایم و آرامش بخشی دارد. و نقاشی کشیدن هم من رو آرام میکنه و حس خوبی بهم میده.» من هم گفتم:« درسته من هم خوشم میاد.» بعدش من رفتم توی جنگل و وقتی که به دشت گل های عطر آگین رسیدم روی گل ها دراز کشیدم و شروع کردم به نفس عمیق کشیدن و فکر کردن به اینکه چه کاری میتوانیم انجام بدیم؟ من به ذهنم رسید که میتوانم امیلی رو به صرف شام دعوت کنم به خونه ی خودم و براش یک شام خوشمزه و لاکچری درست کنم. بعد از این فکر رفتم به خونه امیلی ولی امیلی رو اونجا پیدا نکردم؛ به دریا رفتم و دیدم که امیلی در حال قدم زدن کنار دریاست. اینجا بود که دوباره بهش خیره شدم و یادم اومد که او چقدر زیباست! او انسان خیلی آرامی هستش که با صدای نرم و ملایم خود به هر کسی که به او گوش میدهد آرامش عطا میکند. او همیشه با ملایمت صحبت میکند و احساسات خود را پنهان میکند. من شروع کردم به سمتش دویدن. وقتی که به او رسیدم ایستادم تا نفسی تازه کنم بعدش به امیلی گفتم که:« نظرت چیه که امشب بیای به خونه ی من برای صرف یک شام خوشمزه و مخصوص؟» امیلی با خجالت و دستپاچگی گفت:« من؟» منم گفتم :« آره» امیلی گفت:« تا حالا کسی من رو دعوت نکرده بود به خونه اش با جایی...ولی...آره دعوتت رو قبول میکنم.» من هم با خوشحالی بهش لبخند زدم و گفتم:« عالیه پس امشب منتظرتم!» و از اونجا دور شدم. وقتی به خانه رسیدم ناهار خوردم و بعد از کمی استراحت یک لباس رسمی خیلی شیک ظاهر کردم و توی اتاقم گذاشتم و رفتم توی آشپزخانه و شروع کردم به غذا پختن. من برای پیش غذا: سالاد یونانی، برای غذای اصلی: شپردز پای و برای دسر: سوسپیرو د لیمنیا درست کردم. برای نوشیدنی هم شراب قرمز ظاهر کردم. بعد از درست کردن غذاها من سریع رفتم دوش گرفتم و لباس هایم رو پوشیدم و شروع کردم به میز چیدن. وسط میز یک گلدان سیاه و سفید خال خالی گذاشتم و داخلش یک گل رز سفید و یک گل رز سیاه قرار دادم. سعی کردم که بیشتر از رنگ های سفید و سیاه استفاده کنم که امیلی جذب بشه. موقعی که همه ی چیز ها را آماده کردم. روی مبل نشستم. همان لحظه زنگ در به صدا در آمد. من سریع پریدم خودم رو توی آینه نگاه کردم و بعد در رو باز کردم. امیلی پیراهن سیاه و سفید زیبایی پوشیده بود موهایش را دم اسبی بسته بود . گل سری سیاه رنگ به موهایش زده بود. یک دست گل رز هفت رنگ توی دستش بود. امیلی با خجالت گفت:« سلام.» و دست گل رو به من داد. من گفتم:« سلام امیلی! ممنونم بابت گل ها! بیا تو! راحت باش!» امیلی تو اومد. من گل ها رو توی گلدون گذاشتم و گلدون رو روی میز گذاشتم. امیلی به سمت میز رفت، من صندلی رو براش کشیدم عقب و او با خجالت روی صندلی نشست و من صندلی را جلو کشیدم. من و امیلی شروع کردیم که خوردن پیش غذا. امیلی از دیدن گل رز سیاه و سفید لبخند زیبایی بر روی صورتش نشست. من قبلا لبخند او را ندیده بودم! زمانی که لبخند میزد دندان های سفیدش مشخص میشد، لبخندش باعث شد که من هم ناخودآگاه لبخند بزنم. من و امیلی بعد از تمام کردن پیش غذا غذای اصلی را خوردیم. زمانی که امیلی غذا را چشید، چشم هایش درشت شدند! او گفت:« وای جان این فوق العاده اس!» من در جواب به او لبخند زدم. و وقتی که نوبت به دسر رسید امیلی با نا امیدی به من نگاه کرد و گفت:« جان من دیگه نمیتونم!» من گفتم:« ولی دسر خوشمزه ترین بخش ماجراس! یکم ازش امتحان کن!» امیلی یک قاشق از دسر را در دهانش گذاشت و چشم هایش را بست. من گفتم:« چی شد بد مزه اس؟» امیلی گفت:« نه اینو نگو...این محشره!» و بعد او همه ی دسر رو خورد! بعد از تموم کردن غذا امیلی به من گفت:« واقعاً خیلی خوشمزه بودن با اطمینان میتوانم بهت بگم که اینا خوشمزه ترین غذاهایی بودن که من توی عمرم خوردم!» من با خجالت لبخندی زدم. من و امیلی کمی صحبت کردیم و بعد امیلی رفت خونه. روزها میگذشت من و امیلی با همدیگر وقت می گذراندیم و شاد بودیم و از یاد برده بودیم که ماها اینجا گیر کردیم و اینجا زندگی واقعی ما نیست و باید از اینجا برویم. یک روز من به خونه ی امیلی رفتم تا با هم عصرانه بخوریم. در حین خوردن عصرانه صحبت میکردیم. یک دفعه ای امیلی فنجان قهوه اش از دستش افتاد روی زمین و شکست. من بلند شدم تا خورده های شکسته ی فنجان را جمع کنم. امیلی که هول شده بود نشست و چند تیکه شیشه را برداشت و به من گفت:« نمیخواهد جمعشون کنی خودم جمعشون میکنم.» من گفتم:« نه مشکلی نیست.» امیلی با پریشانی و شیشه هایی که هنوز توی دستش بود، به سمت من آمد، خم شد و گفت:« گفتم که نمیخواهد جمعشون کنی!» بعدش به سمت من چنگ انداخت و یکی از خورده شیشه ها رفت توی مچ دستم و پاره اش کرد! یک دفعه ای از دستم خون جاری شد! امیلی با ترس داد زد:« وای!» من تا حالا صدای امیلی رو اون هم آنقدر بلند نشنیده بودم! او همیشه آرام بود ولی الان... . من به سمت دستشویی رفتم و امیلی هم پشت سر من آمد من دستم رو زیر شیر آب گرفتم نمیدانستم که باید چیکار کنم! خون همینطوری داشت از دستم جاری میشد و اون خورده شیشه توی دستم بود! من سعی کردم که خورده شیشه رو در بیاورم و این فقط بد تر باعث شد که شیشه توی دستم فرو بره! آخر سر امیلی اومد و خورده شیشه رو به زور در آورد و در حالی که هنوز خون از دستم می آمد دور دستم رو باند پیچید. موقعی که داشت دستم رو باند میپیچید من زیر چشمی به او نگاه میکردم. امیلی چشم های سیاه درشت اش رو به چشم های من دوخت. توی چشم هایش اشک جمع شده بود. ناگهان زیر گریه زد و اشک هایش مانند الماس هایی براق از صورتش میریختند. امیلی پرید توی بغلم و مرتب میگفت:« ببخشید، ببخشید، ببخشید جان، معذرت میخوام» من بغلش کردم و آرام توی گوشش گفتم:« اشکالی نداره. ببین گریه نکن. همانطور که میبینی من هنوز زنده هستم و حالم هم خوبه.» بعدش سرش رو بالا گرفتم و اشکاش رو پاک کردم. امیلی منو محکم بغل کرد و گفت:« تو دوست خیلی خوبی هستی.» بعد از اون اتفاق من و امیلی به هم نزدیک تر شدیم. یک روز قرا شده بود که من و امیلی برای پیک نیک به دشت بریم. امیلی قرار بود که وسایل پیک نیک رو بیاره و من هم غذا درست میکردم. اونجا ما کلی خندیدیم و توی دشت بین گل ها دویدیم. موقعی که داشتیم وسایل رو جمع میکردیم من به امیلی گفتم:« من واقعاً با تو خوشحالم» امیلی سرش رو پایین انداخت و با خجالت گفت:« من هم همینطور» بعد از چند لحظه امیلی گفت:« جان ما به کل یادمان رفته بود!» من گفتم:« چی یادمان رفته بود؟» امیلی گفت:« قرار شد که موقعی که ما واقعاً حساس خوشحالی و خوشبختی کردیم به زندگی عادی خودمون برگردیم!» من محکم زدم توی سرم و گفتم:« وای راست میگی!...» بعدش امیلی با ناراحتی صورتش رو بین دست هایش گرفت. من گفتم:« نمیشه همینجا بمانیم؟ اینجا همه چیز فراهم هستش و ما خوشحالیم ولی توی دنیای واقعی خودمون...نمیشه همینجا بمانیم؟» امیلی گفت:« جان تو متوجه نیستی...ما نمیتوانیم اینجا بمانیم» کم گفتم :«چرا؟» امیلی گفت:« برای اینکه این زندگی واقعی ما نیست ما الان خوشحالیم و آماده ایم که برگردیم به زندگی واقعی خودمون!» فردا از اینجا میریم!» من گفتم:« ولی امیلی من نمیخوام برم به زندگی واقعی ام من میخوام پیش تو بمانم!» امیلی گفت:« ولی آخه چرا؟» من گفتم:« چون تو درکم میکنی، ، ماها مثل هم فکر میکنیم، من وقتی که با تو هستم خوشحالم... امیلی من دوستت دارم!» امیلی ناگهان خشکش زد. به من گفت:« دوستم داری؟» من گفتم :« آره من عاشقتم!» امیلی گفت:« نه نمیشه» گفتم:« چی نمیشه؟» امیلی گفت:« تو نمیتونی عاشق من باشی!» من گفتم :« چرا؟ من که الان عاشقتم!» امیلی گفت:« تو نباید عاشقم باشی!» من گفتم آخه چرا؟» امیلی گفت:« چونکه من عاشق آدم دیگه ای هستم!» من گفتم :«کی؟» اون گفت:« همون پسری که برات تعریف کردم توی دانشگاه بود!» و اینجا بود که قلبم کامل خورد شد. امیلی به سمت خونش دوید و من رو تنها گذاشت. من تنهایی به خونه رفتم و به امروز فکر کردم. فردای آن روز من آماده بودم تا به زندگیه خودم برگردم. بدون هیچ حرفی امیلی بهم با سردی گفت که چیکار باید بکنم و من هم همون کار رو کردم ولی جواب نداد. امیلی چند بار امتحان کرد ولی جواب نمیداد!


خب دوستان فعلا تا همينجا براتون ميزارم،ببخشيد اگر كه اشتباه تايپي و يا املايي دارم.حتما نظر بدين و بگيد كه ادامه بدم؟به درد چاپ شدن ميخوره؟قشنگه؟خلاصه كه همه چيز رو بهم بگيد:)خودم احساس ميكنم كه چيز خوبي از اب در نيومده... :(