
تو حال و هوای عید بودیم، داشتیم برنامه ریزی میکردیم که عید به کجا سفرکنیم، چی بخریم و چی بپوشیم، باید همسفرامون رو آماده رفتن میکردیم، هوای اسفند رو همیشه دوست داشتم بعضی موقع ها دلش میگرفت و زار زار گریه میکرد، بعضی موقع ها هم شنگول میشد و حسابی آفتاب میزد، حس و حال قشنگی داشت تا اینکه اون اومد...
مهمون ناخوندهای بود که سرزده در زده بود و بدون اجازه اومده بود داخل، خوشم نیومد ازش هم از اسمش هم از رفتارش، خیلی بیادبانه همه جا سَرَک میکشید و بدون ملاحظه همه چیزو خراب میکرد نمیگفت که صاحبخونه بدش میاد، فکر نمیکرد که اون بنده خدا چقد برای داشتنش زحمت کشیده و رنج برده، بی هوا همه چیزو از بین میبرد.
کرونا رو میگم، بی حساب و کتاب اومد، خراب کرد، کُشت، قتل عام کرد بدون ذره ای انصاف، به هیچکس رحم نکرد ولی یه چیز رو نمیدونست که ما همدیگه رو فراموش نمیکنیم، ما هوای همدیگه رو داریم نمیتونه بین ما فاصله بندازه حتی اگر از راه دور باشه.
نمیدونست که ما یاران عشقیم که ما قدمهامون را برای محکمتر فشردن دستهامون باثبات تر برداشته ایم. کمر همت بستیم و به کمک کادر درمان رفتیم، اونها خسته بودن و امکانات نداشتن، انصاف نبود که من راحت به مبلم تکیه میدادم و آهنگم رو گوش میکردم و اونها با کمترین وسایل ممکن با کرونا میجنگیدن.
یاران عشق دست به کار شدند، در حدتوان توانستن با خرید ماسک، گان، شیلد، دستکش و مواد ضدعفونی به کمکشون برن.
چه حس نابی داشت، خوشحالی پرستارها، سرزندگی دوستان که میدونستن کاربزرگی انجام دادن، حس خوب زندگی.
خسته نباشین یاران عشقی ها
منیژه جباری فرد/ داوطلب یاران عشق شیراز 1