اگه بفهمی مقصدی که داشتی به سمتش می دویدی و همه زندگیتو سرش قمار کرده بودی اصلا وجود نداره چه حالی میشی؟
احتمالا اولش انکار میکنی و به دویدن ادامه میدی، بعد خشمگین میشی و میخوای از همه انتقام بگیری و با همه چیز بجنگی، شروع میکنی با واقعیت چک و چونه زدن که نباید اینطوری میشد اما وقتی هیچ نجات دهنده ای نمیاد. یه جا یه غم سنگینی میاد می شینه رو سینه ت و افسردت میکنه. اونجاست که میفهمی مجبوری بپذیری زندگی طبق قاعده هایی که تو براش چیدی پیش نمیره... این تویی که باید به ساز زندگی برقصی.
یه جایی میفهمی این قانون زندگیه: درد بخش جدایی ناپذیر زیستنه و البته بهای زنده بودن... اگه هرروز بیدار میشی و برای زنده بودن هیچ پولی پرداخت نمیکنی به این معنی نیست که جهان هیچ وقت باهات تسویه حساب نمیکنه... درد بهای زندگی کردنه...
راستش عزیزکم من خیلی گشتم... هیچ نسخه جادویی ای برای فرار از این حقیقت وجود نداره.. همینه که هست. زندگی یعنی از مشکلی به مشکل بعدی رفتن، کسی که نخواد این رو قبول کنه تا ابد محکومه به اجتناب یا انکار ذات زندگی اما کسی که قبول کنه یاد میگیره به جای فرار کردن از موج سختی های زندگی، روشون موج سواری کنه... قبول دارم که موج سواری ترسناکه، هیچکس دلش نمیخواد تا ابد موج سوار باشه اما ذات زندگی یه ساحل امن و ثابت نیست، زندگی به چالش هاست که زندگیه... نذار چند روزی که تو ساحل امن بودی تو رو گیر بندازه تو اصلا برای زیستن تو ساحل ساخته نشدی، تو دلایلی برای بودن در این دنیا داری.
ناامیدت کردم؟ آره این بخشی از کار منه اما نترس من تو ناامیدی ولت نمیکنم! آوردمت تو ناامیدی که بهت امید واقع بینانه تری بدم. میخوام بهت بگم هرچقدر هم زندگی سخت بشه هنوز هم چیزهایی هست که این سختی رو قابل تحمل کنه و ارزش زندگی کردن داشته باشه.
اول. مطمئن باش از هر مسیری که بری سخته و مقصد رویایی ای هم وجود نداره پس انقدر دنبال نسخه های بی نقص نگرد. بعد سختی ای رو انتخاب کن که که برای تو ارزشمند تره چون زندگی بدون رنج ممکن نیست اما زندگی ارزشمند امکان داره. در آخر کوچیک بودن خودت رو به نسبت دنیا بپذیر و یک قدم کوچیک بردار. گاهی مهم نیست که چی بهتره مهم اینه که چی ممکنه...
حرف آخر
راستش من فکر میکنم ناکام شدن، نرسیدن و مقصدی نداشتن یک حقیقت خوشایند درونش داره... می پرسی چی؟بذار بهت بگم... من همیشه از این دیالوگ تو فیلم ها خوشم میومد که شخصیت منفی داستان که هیچ خط قرمزی براش نمونده بود میگفت من آخر خطم... تو هم الان آخر خطی ولی آخر خط ناامیدی که میرسی یه اتفاق عجیب و شگفت انگیز میوفته... تو آزاد میشی! آزاد میشی از همه قاعده های بی اساسی که برای خودت وضع کرده بودی، آزاد میشی از همه انتظارات بیجایی که از دیگران داشتی و آزاد میشی از اون تصویر ایده آلی که تو ذهنت از جهان ساخته بودی... من دوست دارم به این بگم ناامیدی آزادی بخش.
من یاسمین مرادی هستم مشاور، لایف کوچ و عادت ندارم به آدم ها امید دروغی بدم برای همین این دفعه در ستایش ناکامی و ناامیدی نوشتم ...اگه یه مشاور واقع بین خواستید جهت رزرو جلسه با من میتونید به این آیدی در تلگرام پیام بدید: @M0shavereh_admin