توسعه فردی از کجا شروع میشه؟ اولین قدمی که برای توسعه فردی باید برداریم چیه؟ کدوم مهارته که اگه نداشته باشیم توسعه فردی کاملا بی معنا میشه؟ قراره تو این مقاله به همین سوال جواب بدم، پس با من همراه باش.
چند روز پیش تو یکی از جلسات درمان به یکی از مراجعینم گفتم ببین داری کار بزرگی می کنی چون خیلی جرئت میخواد آدم تصمیم بگیره با خودش رو به رو بشه! آدما حاضرن به هر نحوی شده از این مواجهه فرار کنن: با گشتن بیش از حد تو اینترنت، با مقصر دونستن بقیه، با اعتیاد به کار... خلاصه این مواجهه به قدری دشواره که آدم ها ترجیح میدن به هر قیمتی شده ازش فرار کنن.
اما زندگی همیشه بهت فرصت فرار کردن و نقش بازی کردن نمیده! یه جا تو دل یه بحران، بعد از اولین خبرای جنگ، بعد از جدایی از آدمی که آیندتو باهاش دیده بودی، بعد از اخراج از کاری که روش حساب کرده بودی یا تو جلسه درمان بالاخره به خودت میای و میفهمی باید با خودت مواجه بشی و راه فراری نداری!
میگن بزرگترین سفرها با اولین قدم ها شروع میشه اما هیچ کس بهت نمیگه همون اولین قدم، سخت ترین قدمه! اولین قدم برای هر مسیر مهمی خودآگاهیه: توانایی رو به رو شدن با خودت و آگاه شدن از بودنت در هر لحظه... خیلی از آدم ها فکر میکنن خودشون رو میشناسن اما هیچ وقت برای شناخت خودشون زمانی قائل نشدن. این آدما هیچ وقت تو هیچ نقطه ای از زندگیشون نایستادن و از خودش نپرسیدن بالاخره من کی ام؟
برای شناخت یه آدم مهمه که به داستان زندگیش نگاه کنیم چون هویت آدمی چیزی جدا از داستان زندگیش نیست. پژوهش های روانشناسی نشون میدن خاطرات کلیدی (حتی اون هایی که به یاد نمیاریم و در حافظه پنهان ما ذخیره شده) هسته های اصلی هویت و کیستی ما هستن. پس ما نمی تونیم خودمون رو بشناسیم مگر اینکه رویدادهای کلیدی زندگیمون رو شناخته باشیم... رویداد های کلیدی تو فارغ از مثبت یا منفی بودنشون شامل چه اتفاقاتی میشن؟ چه رویدادهایی تو رو شکل داده؟ شاید این رویداد ها بی شمار باشن اما بیا به مهم ترین هاشون بپردازیم: 5 تا از اتفاقاتی که زندگی تو رو به قبل و بعد تقسیم کرده چی بودن؟
علاوه بر خاطرات کلیدی و رویداد های مهم، روایتی که ما از خودمون و زندگیمون داریم هم هویت مارو میسازه. تو این بخش ما صرفا یک پذیرنده فعال اتفاقات نیستیم بلکه اراده ما در چارچوب بندی و تفسیر فرایندهای زندگیمون نقش کلیدی داره: فردی رو تصور کن که یک پدر آزارگر داشته و روایتی که از خودش داره روایت یک قربانی منفعله که هیچ کاری از دستش برنمیومد و مجبور بود تسلیم این ظلم بشه، فرد دیگه ای در همین موقعیت خودش رو یک آدم سرسخت توصیف میکنه که شکنجه های پدرش رو دووم آورده و زیر بار اون ها تسلیم نشده... اتفاقاتی که افتاده گرچه یکسانه اما ادراک متفاوت از یک اتفاق یکسان میتونه روایت رو تغییر بده. روایتی که ما از خودمون و زندگیمون داریم چه بخوایم و چه نخوایم نقش مستقیمی در شکل گیری شخصیتمون داره و شخصیت ماست که الگوهای تفکر، هیجان و رفتار ما رو می سازه.
حالا که اولین قدم برای خودآگاهی رو متوجه شدی بیا یه تمرین جالب با هم داشته باشیم... به این فکر کن اگر زندگی تو یک کتاب بود: یک رمان یا یکی زندگی نامه یا حتی یک سفر نامه، این کتاب چه اسمی داشت؟ چند فصل داشت؟ تو الان در فصل چندم از این کتاب قرار گرفتی؟ فصل های قبلی چی بودن و دوست داری فصل های بعدی چی باشن؟

من یاسمین مرادی هستم: روان درمانگر، کوچ، پژوهشگر و مدرس. عاشق مباحث روانشناسی در هر زمینه ای و البته برای کمک به آدم ها هم بسیار مشتاقم... برای ارتباط با من میتونید از طریق ایمیل [email protected] به من پیام بدید.