
اگه شما هم از یادداشت برداری قدیمی خسته شدید و متوجه شدید یادداشت برداری به سبک گذشته دیگه کمکی به تفکر و حافظه شما نمیکنه، میتونید نقشه ذهنی یا مایندمپ رو امتحان کنید!
مایندمپ یا نقشه ذهنی یکی از جالب ترین ابزار های بصری سازی اطلاعاته که از معماری شبکه های عصبی مغز انسان الهام گرفته شده. تونی بوزان روانشناس و محقق اولین بار این مدل رو در دهه 70 میلادی معرفی کرد. در این مدل به جای استفاده از کلمات اضافی که بار شناختی غیرضروری ایجاد می کنن، از کلمات کلیدی، رنگ ها و ارتباطات خطی استفاده میشه.
مایندمپ ها معمولا چند قسمت دارند:
تصویر مرکزی: ایده اصلی یا مسئله اصلی که معمولا به صورت تصویری در مرکز صفحه قرار می گیرد.
شاخه های اصلی: مستقیماً از تصویر مرکزی منشعب میشوند و دستهبندیهای کلان (Categories) را تشکیل میدهند. (معمولا این شاخهها ضخیمتر هستند تا سلسلهمراتب اطلاعات را به مغز سیگنال دهند)
شاخههای فرعی: جزئیات، متغیرها و دادههای خردتر که به صورت شاخههای نازکتر به شاخه های اصلی متصل میشوند و زیر دسته ها را تشکیل می دهند.
کلمات کلیدی: روی هر شاخه فقط و فقط یک کلمه کلیدی یا عبارت بسیار کوتاه نوشته میشود. این کار باعث ایجاد قلابهای حافظه و تسریع فرآیند تداعی معانی میشود.
پشت این خطوط منحنی و رنگها، یک پشتوانه علمی قوی به نام نظریه کدگذاری دوگانه (Dual-Coding Theory) اثر آلن پایویو قرار دارد. وقتی ما اطلاعات متنی (اطلاعات نیمکره چپ مغز: منطق، کلمات، توالی) را با عناصر بصری مثل رنگ، فرم و مکان فضایی (اطلاعات نیمکره راست مغز: تصویرسازی، ریتم، ابعاد) ترکیب میکنیم، در واقع در حال ایجاد مسیرهای سیناپسی جدیدی در مغز هستیم. این همافزایی باعث میشود سرعت بازیابی دادهها از حافظه بلندمدت نیز افزایش پیدا کند.