صبح که بیدار شدم، هنوز چشمام کامل باز نشده بود که گوشی ویبره زد. یه پیام روی صفحه ظاهر شد:
۱۰ هزار تومان به حساب دوست شما، سارا، واریز شد.
فوری نشستم. همونجوری با چشمای نیمهباز زل زدم به گوشی. فکر کردم: «چی؟! واسه چی پول دادم؟!» یه کم که تمرکز کردم، یادم افتاد دیروز فقط یه چت کوتاه با سارا داشتم. هنوز داشت مغزم کار میکرد که پیام دوم اومد:
هزینه دروغ: من مقالهات رو خوندم، خیلی خوب بود!
یه لحظه حس کردم گوشی توی دستم سنگین شد. یادم اومد دیشب که سارا مقالهاش رو فرستاد، با همون اعتمادبهنفس خاصش گفت: «بخونش، نظرت رو بگو!» منم یه نگاه کوتاه به فایل انداختم و فقط گفتم: «عالیه! کلی یاد گرفتم!» ولی واقعیت؟ حتی یه خطش رو هم نخونده بودم.
اون لحظه متوجه شدم که انگار این دنیا تازه برام شروع شده. یه دنیایی که هیچ دروغی توش پنهون نمیمونه و هر بار که یه دروغ میگی، مستقیم جریمهات میکنه. اینجوری بود که من فهمیدم وارد دنیای «پرداخت مستقیم صداقت» شدم.
با خودم گفتم: «باشه، حالا که سیستم اینو فهمیده، سعی میکنم از این به بعد خیلی حواسم باشه.» ولی مشکل اینجا بود که ما عادت کرده بودیم به این دروغای کوچیک و روزمره. مثلاً اون روز عصر مامانم زنگ زد. میخواست حال و احوال کنه. بین صحبتها یهو پرسید:
«اون پروژه دانشگاهیت چی شد؟»
منم بدون فکر گفتم: «خیلی خوب پیش میره. استادم هم کلی ازم راضیه!» همون لحظه گوشی دوباره ویبره زد. پیام اومد:
"۵۰ هزار تومان به حساب مادرت واریز شد."
و توضیحش؟
"هزینه دروغ: پروژهات هنوز شروع نشده."
دیگه قلبم ریخت. انگار این سیستم حتی عمیقترین رازهای آدمو میفهمید و بدون ذرهای رحم، مستقیم جریمهات میکرد.
کمکم زندگی به جایی رسید که هیچ راه فراری از این سیستم نداشتم. هر سوالی که کسی ازم میپرسید، قلبم میریخت. حتی جواب دادن به سادهترین سوالها هم استرس داشت. دو روز بعد، دوستم ازم پرسید:
«این شلوارم بهم میاد؟»
میخواستم مثل همیشه بگم: «آره، عالیه!» ولی همون لحظه دستم رفت روی گوشی. فکر کردم: «نه دیگه، نمیخوام دوباره پول بدم!» عرق سرد نشسته بود روی پیشونیم. به زور گفتم: «خب... راستش یه کم تنگه.»
دوستم اخم کرد. ولی من حس سبکی داشتم. اولین باری بود که حقیقت رو گفتم و از این بابت، جریمه نشدم.
ولی انگار همهچی قرار نبود به همین راحتی باشه. یه روز که حسابی خسته بودم، یکی از همکارام ازم خواست توی یه پروژه شرکت کنم. خیلی رسمی پرسید:
«مطمئنی این پروژه رو دوست داری؟»
منم طبق عادت گفتم: «آره، واقعاً عاشق این ایدهام!» همینکه حرفم تموم شد، گوشی دوباره ویبره زد:
۱۰۰ هزار تومان به حساب همکارت واریز شد.
و دلیلش؟
هزینه دروغ: اصلاً نمیخواستی این پروژه رو قبول کنی.
اونجا بود که فهمیدم این سیستم فقط پول کم نمیکنه؛ اعتماد و روابط رو هم خراب میکنه. دیگه نه میتونستم راحت دروغ بگم، نه حقیقت گفتن همیشه ساده بود. کمکم همهچی داشت از دستم خارج میشد.
بعد از اون اتفاق، یه تصمیم گرفتم: یا باید حقیقت رو بگم، یا کلاً هیچی نگم. سخت بود. خیلی سخت. ولی با هر روزی که میگذشت، انگار زندگی سبکتر میشد. اولش فکر میکردم همهچی قراره بهم بریزه، ولی یواشیواش فهمیدم که این سیستم، هرچند عجیب، یه درس بزرگ بهم داده بود.
حالا، توی دنیایی زندگی میکنم که هر جملهام رو با دقت انتخاب میکنم. راست گفتن درد داره، ولی حداقل دیگه جیبت خالی نمیشه! 😄