کم کم مثل او

در یخچال را باز می‌کنم. چه می‌خواستم؟

پیرزن با صدای بلند داد می‌زند.

خودم را به پذیرایی می‌رسانم.

دو تخت رو به روی هم آنجاست که هر روز بین آن‌ها در رفت و آمدم.

بالای سر پیرزن حاضر می‌شوم.

بوی پماد در بینی ام می‌پیچد.

تا چشمش به من می‌خورد می‌گوید: «بی‌شرف! کجایی این‌همه صدات کردم؟ ببین این دستگاه فشار من کجاست؟!»

چشمم به نوه‌اش می‌افتد که طاق‌باز روی تخت رو به رو خوابیده، اخم‌هایش را درهم داده، لبش را بین دندان‌هایش گرفته و آن‌چنان شش‌دانگ در گوشی‌اش فرو رفته که هیچ توجهی به اطراف ندارد.

تا به حال او را غیر از وقتی که برایش غذا می‌آورم در حالت نشسته ندیده‌ام. پسره ی غولتشن خجالت نمی‌کشد جلوی من دراز به دراز لم داده، مثلاً الان شیفت است... با اینکه برای هر ساعت عین یک غریبه از مادربزرگش پول می‌گیرد، اما همه کلی ممنون همین ژله ی خسته هستند!

ای کاش من هم می‌توانستم مثل او به خاطر لم دادن پول بگیرم!

بچه‌های الآن مثل ما نیستند که خدمت کنند و آخر سر به جای تشکر، سیلی و سرکوفت تحویل بگیرند.

عقلم هم نمی‌رسید بگویم نیست خیلی مارا فرستادین مکتب و مدرسه که حالا دلتان خانم دکتر و اقا دکتر می‌خواهد...

روزگار من بدبخت از بچگی همین بوده تا همین الآن. انگار این پیرزن هم اگر یک روز سر من داد نزند صبحش شب نمی‌شود.

مثل یک شیر پیر بی یال و کوپال است که خیال می‌کند با غرشش تمام جنبندگان از او می‌ترسند! شاید به خاطر همین باشد که با این همه بچه و نوه و نتیجه بیشتر وقت‌ها تنهاست.

اشکالی ندارد... چیزی به دلش نیست. پیرزن مغزش هم مثل استخوان‌هایش پوک شده.

با این حال دیروز که جلوی پسرش به من گفت «بوزینه»، پاهایم شل شد و دست هایم لرزید. نزدیک بود سینی غذا از دستم ول شود. دلم می‌خواست پای گل‌های قالی آب شوم.

با این خوش زبانی و بی آزاری مادرشان از بالا دستور رسیده که:« به سر و روی خانه دستی بکش، همه جا را خاک گرفته...» به اسم پرستار آمده‌ام اما مرتب کردن خانه هم گردن من افتاده.

خودم را از فکر و خیال بیرون می‌کشم. پیرزن... نه، کوکب خانم چه می‌خواست؟ آها... دستگاه فشار.

من هم باید فشارم را بگیرم..!

به سمت کمد می‌روم تا از کشوی اول دستگاه فشار را بردارم.

در کشو قفل است. کلید را کجا گذاشته‌ام؟ دور و برم را نگاه می‌کنم... نیست، پیدایش نمی‌کنم.

کوکب خانم داد می‌زند: «دزد! تو دزدی! کلیا منه تو برداشتی...»

اخم هایش را در هم کشیده و آب دهنش وسط لب‌هایش همینطور که حرف می‌زند، عین یک نخ، کوتاه و بلند می‌شود.

باز بلندتر داد می‌زند: « این دزده از خانه من پرت کنید بیرون... می‌خواد وسایلمه ببره. کارت بانکیم کو؟ حتماً اونم برداشته»

_«کارت شما به چه درد من می‌خوره خاله جان؟  من که رمزشه ندارم...»

کوکب خانم داد می‌زند:« این زنیکه دست کج نمک به حرام هرچی داشتمه برداشته، حالا دیگه رمز کارتمه می‌خواد...»

کوکب خانم حساسیت و تعصب عجیبی به کارت بانکی‌اش دارد. با اینکه سوادی ندارد اما همیشه حساب کارتش را می‌داند. از پسرهایش می‌پرسد، آنها هم ریز به ریز به او گزارش می‌دهند که چه خریده‌اند و به چه قیمت خریده‌اند و در آخر چقدر در کارتش مانده است. دیده بودم که بعد از رفتن پسرهایش با خودش حرف می‌زد و بندهای انگشتانش را می‌شمرد.

احتمالاً اینطوری حساب و کتاب می‌کند.

قبلا حساب و کتابش با یکی از پسرهایش جور در نیامده بود، به او گفته بود هم خریدهایش گران تر است هم اشتباه حساب کرده... پسرش قبول نکرد. کمی که حرف زدند بحثشان بالا گرفت. کوکب خانم به پسرش گفت دزد و از آن روز دیگر کارتش را برای خرجی خانه به او نداد.

فکر کرده بود پسرش ناراحت می‌شود، به دست و پایش می‌افتد و از این به بعد بهتر خرید می‌کند اما انگار از خدایش هم بود که خریدهای خانه از سرش باز شود و به مادرش حساب پس ندهد!

حالا نوبت من شده که دزد جدید این خانه باشم!

نمی‌دانم چه کنم؟ سرم داغ شده. به سرعت از کنارش دور می‌شوم و به حیاط می‌روم... مرا اینجا گذاشته‌اند که مراقبش باشم نه اینکه عصبی شوم و دهن به دهنش بگذارم.

گوشی ام زنگ می‌خورد.

اسماعیل است...

بعد از سلام و احوالپرسی می‌گوید: «امروز باید حقوقتو بریزن. بگو بزنن به کارت من، لازم دارم...»

_نمیتانم. چند تا از دندان‌هام خرابه می‌خوام برم درست کنم...

میان حرفم می‌پرد و می‌گوید:« حالا تو این وضعیت نمی‌خواد بری... باید زودتر جهیز مرضیه رو کامل کنیم»

_« من با این سن و سالم این همه وقت این پیرزن نق نقو رِ بذار بردار کنم، درد دندان هم کنارش تحمل کنم؟ نمیشه که... حالا غمت نباشه خدا می‌رسانه...»

_«حالا دیگه رو حرف من حرف میزنی؟ زبون درآوردی زنیکه گاو؟ همین الآن برمی‌گردی خونه، اصلاً دیگه نمی‌خواد کار کنی.»

گوشی را همراه با خاموش کردنش قطع می‌کنم.

خیلی وقت است که برای اسماعیل دیگر نیستم، اصلاً انگار هیچ وقت هم نبوده‌ام... برایش حکم گاو شیرده را دارم که وظیفه‌اش شیر دادن است، چه دندانش درست باشد چه نباشد!

دوباره داخل خانه می‌روم. کوکب خانم با دیدن من بنا می‌کند به داد زدن.

باید از کسی کمک بگیرم.

عروس کوکب خانم یادم داده بود که چطور شماره‌ها را از روی از دفتر تلفن بگیرم اما یادم رفته بود بگویم جلوی شماره‌شان برایم روی دفتر تلفن علامت بگذارد. بی‌سوادی هم دردی است که درمان ندارد.

نوه‌اش چون پوست ببری که گوشه‌ای گذاشته باشند، از جایش تکان نخورده.

نزدیکش می‌روم و نگاهش می‌کنم. زیر چشمی نگاهم می‌کند. از بس گوشی بازی کرده چشمانش کاسه خون است. بدون اینکه چیزی بگوید، نصف و نیمه می‌نشیند و شماره پدرش را می‌گیرد...

ماجرا را که تعریف می‌کند پدرش می‌گوید: «منم نمی‌دونم کجاست. اشکال نداره... بهش بگید کلید دست محمده. کارتش هم نمی‌دونم کجاست بهش بگید تو همون کمده»

این را که به کوکب خانم می‌گویم خیالش راحت می‌شود و آتش درونش فروکش می‌کند. هیچکس مثل محمد به فکر این پیرزن نیست. از اقبال این پیرزن است که یکی از بچه‌هایش برایش آماده به خدمت است. من که کسی را ندارم، وقتی مثل او پیر شوم چه کسی به دادم می‌رسد؟ بچه‌های مریم را مثل اولاد خودم دوست دارم. آن ها را خودم بزرگ کرده‌ام. مریم حوصله‌ی بچه‌ها را نداشت یه قلپ شیرشان می‌داد و آنها را می‌انداخت پیش من، می‌رفت پیش اسماعیل و در اتاق را می‌بست.

آنها از بچگی با من انس گرفته‌اند، مرا مادر خودشان می‌دانند اما روی آنها حساب نمی‌کنم. از قدیم گفته‌اند: فرزند کسی نمیکند فرزندی  گر طوق طلا به گردنش بربندی.

برایم سوال است که این پیرزن بچه‌هایش را می‌شناسد یا نه؟  اصلاً محمد را چه کسی می‌داند؟

چند روز پیش، خانم آقا محمد آمده بود کوکب خانم را به حمام ببریم. کوکب خانم به او گفت: «پسرت محمد کجاست؟ چرا برای او زن نمی‌گیرید؟ تا کی می‌خواد همین‌طوری یالغوز بگرده؟»

خانم آقا محمد لب ورچید و خندید:« همینم مونده که برای شوهرم زن بگیرم»

با لبخند کجی گفتم: « پس منو چی میگید که برای محمد زن گرفتم؟»

عروس کوکب خانم کمی نگاهم کرد و گفت: «چی؟ کدوم محمد؟»

اسم همسرم اسماعیل را اشتباهی گفته بودم محمد! من هم مثل کوکب خانم گیج شده‌ام!

خودم را از تک و تا نینداختم و گفتم:« شما که داستان منو می‌دونید... محمد خودمو گفتم، محمد خودم...»

امروز صبح دوباره کوکب خانم به خانم محمد آقا می‌گفت: «تو زن محمدی؟ بالاخره محمد زن گرفت؟ بیا بوست کنم، پول بذارم دهنت!»

چشم‌های زن محمد برق زد و با خنده گفت: «این بار عروس شدم!»

نمی‌دانم این پیرزن خرفت محمد را که می‌داند؟ شاید هم عروسش را به خاطر نمی‌آورد!

از جلوی کوکب خانم سینی غذا و داروهایش را برمی‌دارم.

کلید را زیر سینی می‌بینم. حالا که خیالش راحت شده، بهتر است که برایش همان دست محمد باشد.

سینی مسی قدیمی را که به من دهن‌کجی می‌کند بر روی پیشخوان می‌گذارم.

امروز دو نوبت برای «مهمان‌های ذهنی» کوکب خانم سینی چرخانده‌ام. برایشان پیش‌دستی گذاشته‌ام و چای سرد شده داخل پیش‌دستی‌ها را عوض کرده‌ام. کوکب خانم هم خودش را به زحمت می‌انداخت و به مهمان‌های فرضی تعارف می‌کرد که از خودشان پذیرایی کنند!

این یکی هم به وظایف من پرستار اضافه شده..! نوه‌اش هم بود اما کوکب خانم به او تعارف نمی‌کرد و به زبان کودکانه به او می‌گفت که پسر خوبی باشد و پدر و مادرش را اذیت نکند. او هم ثانیه ای چشمش را از گوشی برمی‌داشت و به مادربزرگش خیره می‌شد. نمی‌دانم چگونه آن خرس گنده را به چشم بچه می‌دید؟ شاید چشم‌هایش هم ضعیف است و آن یکی تخت را که ۶ متر از او فاصله دارد تار می‌بیند.

بی‌حال به آشپزخانه می‌روم.

در یخچال را باز می‌کنم. چه می‌خواستم؟ یادم نمی‌آید