کمتر کسی است که شعر ماندگار «علی ای همای رحمت» را نشنیده باشد. اما آیا میدانستید این شعر چگونه سروده شد و چه ارتباط عجیبی با خواب آیتالله مرعشی نجفی داشت؟ در این مطلب، ماجرای واقعی و کمتر شنیده شدهی الهامِ این شعر ماندگار را میخوانید.
آیتالله العظمی مرعشی نجفی بارها میفرمودند: «شبی توسلی پیدا کردم تا یکی از اولیای خدا را در خواب ببینم. آن شب در عالم خواب دیدم که در زاویه مسجد کوفه نشستهام و وجود مبارک مولی امیرالمؤمنین (علیه السلام) با جمعی حضور دارند.»
حضرت فرمودند: «شاعران اهل بیت را بیاورید.» دیدم چند تن از شاعران عرب را آوردند. سپس فرمودند: «شاعران فارسیزبان را نیز بیاورید.» آنگاه محتشم و چند تن از شاعران فارسیزبان آمدند.
حضرت فرمودند: «شهریار ما کجاست؟»
شهریار آمد. حضرت خطاب به شهریار فرمودند: «شعرت را بخوان!»
شهریار شروع به خواندن کرد. آیتالله مرعشی نجفی فرمودند: «وقتی شعر شهریار تمام شد از خواب بیدار شدم. چون من شهریار را ندیده بودم، فردای آن روز پرسیدم شهریار شاعر کیست؟ گفتند شاعری است که در تبریز زندگی میکند. گفتم از جانب من او را دعوت کنید که به قم نزد من بیاید.»
حیرت شهریار از مکاشفه آیتالله
چند روز بعد شهریار آمد. دیدم همان کسی است که من او را در خواب در حضور حضرت امیر (علیه السلام) دیدهام. از او پرسیدم: «این شعر «علی ای همای رحمت» را کی ساختهای؟»
شهریار با حالت تعجب از من سؤال کرد: «شما از کجا خبر دارید که من این شعر را ساختهام؟ چون من نه این شعر را به کسی دادهام و نه درباره آن با کسی صحبت کردهام.»
آیتالله مرعشی نجفی خوابشان را برای شهریار تعریف کردند. شهریار فوقالعاده منقلب شد و گفت: «من فلان شب این شعر را ساختهام و همانطور که گفتم، تا کنون کسی را در جریان سرودن این شعر قرار ندادهام.»
وقتی شهریار تاریخ و ساعت سرودن شعر را گفت، معلوم شد مقارن ساعتی که شهریار آخرین مصرع شعر خود را تمام کرده، آن خواب دیده شده است. یقیناً در سرودن این غزل، به شهریار الهام شده بود.

متن کامل شعر
على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را
كه به ما سوا فكندى همه سايه هما را
دل اگر خدا شناسى همه در رخ على بين
به على شناختم من به خدا قسم، خدا را
به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند
چو على گرفته باشد سرچشمه بقا را
مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ار نه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را
برو اى گداى مسكين در خانه على زن
كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را
به جز از على كه گويد به پسَر كه قاتل من
چو اسير تست اكنون به اسير كن مدارا
به جز از على كه آرد پسرى ابو العجايب
كه علم كند به عالم شهداى كربلا را
چو به دوست عهد بندد زميان پاكبازان
چو على كه مىتواند كه به سَر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشَر توانمش گفت
متحيرم چه گويم شه ملك لا فتى را
به دو چشم خون فشانم هله اى نسيم رحمت
كه ز كوى او غبارى به من آر، توتيا را
به اميد آن كه شايد برسد به خاك پايت
چه پيامها كه دارم همه سوز دل صبا را
چو تويى قضاى گردان، به دعاى مستمندان
كه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چو ناى هر دم ز نواى شوق او دم
كه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را
همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى
به پيام آشنايى بنوازد آشنا را
ز نواى مرغ يا حق بشنو كه در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است «شهريارا»
#امام_علی_علیه_السلام
اگر شما هم عاشق اشعار آیینی و سبکهای اصیل اهلبیت هستید، ما در کانال «و هدایت بسوی گفتار پاک..» با محتواهای نابی همراه شما هستیم.