اشعار منتخب سکینه بنت الحسین علیه السلام
سکینه ام که در آن التهاب، آب شدم
کنار عمه ام از اضطراب، آب شدم
ازینکه با لب تشنه عمو رسید و گرفت
ز دستهای خودم مشک آب، آب شدم
پدر میآمد و گفتم بابا کجاست عمو؟
من از سکوت پدر در جواب، آب شدم
عزیز جان مرا تا زدند لشکر شام
به قصد قربت و قصد ثواب آب شدم
من از شنیدن آن حرفهای تند و بدِ
کسی که بست به دستم طناب آب شدم
پس از حسین و پس از کربلا شبیه رباب
من از نشستن در آفتاب ، آب شدم
چقدر آه کشیدم به کوچه کوچه ی شام
از آستین به جای حجاب، آب شدم
ز روی نی که سر شیر خواره خورد زمین
منِ سکینه به جای رباب آب شدم
مرا ز طشت طلا دید چشمهای پدر
که از ورود به بزم شراب آب شدم
نمیشود که بگویم چه شد به بزم یزید
از آن اشاره و آن انتخاب آب شدم
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
گوشه ای با دردهای خویش خلوت می کند
چشم هایش را انیس اشک غربت می کند
در خلال هق هق بی انتهای هر شبش
شرحه شرحه از غم دوری حکایت می کند
بانوی غم ها، سکینه، یادگار کربلا
یک به یک ما را به بزم روضه دعوت می کند
درد دل هایی که در سینه برایش مانده را
با تمام عاشقانِ اشک قسمت می کند
عالم و آدم به هم می ریزد از فرط عزا
تا که خاتون حرم شرح مصیبت می کند
کودک شش ماهه ای در پیش چشمش جان سپرد
از سه شعبه زیر لب دائم شکایت می کند
مشک خالی، دست بی جان، از عمو دم می زند
از عمو جانی که احساس خجالت می کند
بعد عباس بن حیدر، دشمنی ها جان گرفت
خیمه ها می مانَد و دستی که غارت می کند
راوی روضه، گریز روضه های خویش را
سمت گودال عطش کم کم هدایت می کند
بانویی با خشکی لب های خود دارد هنوز
"شیعَتی مَهما شَرِبتُم" را روایت می کند
اشک می ریزی به یاد کربلا، بنت الحسین
جان من قربان غم های تو یا بنت الحسین
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
بیگل رویت، پدر! از زندگی دل برگرفتم
دست شستم از دو عالم، چون تو را دلبر گرفتم
یاد داری قتلگه، نشناختم جسم شریفت؟
خم شدم، بابا! نشانت را ز انگشتر گرفتم
هر چه کردم جستوجو انگشت و انگشتر ندیدم
پس سراغ حضرتت از عمّهی مضطر گرفتم
در مقام قُرب بودم، مات جسم چاکچاکت
تا برای شیعیان، پیغام از آن حنجر گرفتم
سوختم، آتش گرفتم، چون که خود از شیعیانم
ز اوّلین پیغام تو، دستور تا آخر گرفتم
داشتم میمُردم از غم، در کنار کشتهی تو
لب بر آن حنجر نهادم، زندگی از سر گرفتم
بر تن آزردهی من بوسه میزد تازیانه
من برای توشهی ره، بوسه زآن پیکر گرفتم
بس که سیلی زد عدو، در راه وصلت بر رخ من
پیکرم نیلی شده، سبقت ز نیلوفر گرفتم
از زمانی که سرت در کوفه شد، مهمان خولی
تو شدی خاکستری، من رنگ خاکستر گرفتم
خواهر کوچکترم چون دید، رأست را به نیزه
داشت جان میداد، من ماتم بر آن خواهر گرفتم
خوش به حال خواهرم! جان کرد قربانِ سرِ تو
من گرانجانم که ماندم، قبر تو در بر گرفتم
این من و این جان ناقابل، فدای خاک کویَت!
تا نپنداری به جز تو، دلبر دیگر گرفتم
مجلس نامحرمان دیدی مرا، بازوی بسته
آستین را پیش رویَم ـ چون نَبُد معجر ـ گرفتم
خوب میخواندی تو قرآن، ای فدای اشک چشمت!
تو میان طشت زر بودیّ و من آذر گرفتم
خود شنیدی، ای شه «مظلوم»! میگفت آن ستمگر:
انتقام خویش را از آل پیغمبر گرفتم
##حضرت_سکینه_بنت_الحسین
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
نیست یارای زبان تا که کند مدح تو را
ای که آرامش هر روز و شب مولایی
ای که مستغرق فی الله تو را خوانده حسین
مدح تو بس که تو بانو نوه ی زهرایی
ای سراپای تو یاد آور زهرای بتول
اثر نطق تو بر کون و مکان غالب بود
همچو زینب ز لبت نطق علی می ریزد
نطق تو تیغ علی بن ابیطالب بود
آنچه زینب همه دم کرد تماشا دیدی
همره زینب خود کوچه به کوچه رفتی
بر روی ناقه ی عریان به کنار اسرا
تا دل شام بلا تا دل کوفه رفتی
لیک ای راحت جان و تن ارباب حسین
بفدای دل پر غصه و احساسی تو
روضه هایت همه از علقمه دارد صحبت
عالمی دیده دل و دیده ی عباسی تو
از در خیمه ی طفلان حرم تا به فرات
رفت آن ماه ولی تا به حرم بازنگشت
آری آری که علمدار حرم رفت که رفت
از بر علقمه سقا به حرم باز نگشت
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
امشبم را سحر نمیآید
خواب، در چشمِ تر نمیآید
مدحش از من که بر نمیآید
چون سکینه دگر نمیآید
دختر شاه...گوهر نایاب
بیقرینه... درست مثل رباب
روضه میخواند، روضه با احساس
روضهاش داشت عطر و بوی یاس
شرم یک مرد... روضهای حساس
وای از مشک پارهی عباس
روضهی دست و چشم و مشک عمو
روضهی قطرهقطره اشک عمو
روضهخوان چشمهای خود را بست
مادرش دست میزند بر دست
رأس اصغر به روی نیزه نشست
پای نیزه قد سکینه شکست
خواهر اصغر است حق دارد
به خدا خواهر است حق دارد
به روی ناقه خواند نافله را
دور ناقه شنید هلهله را
چه کند خندههای حرمله را
چشم دشمن به سوی قافله را
مثل یک مرد... مثل عمهی خود
صبر میکرد... مثل عمهی خود
قلبش از غصهها کباب شده
بعد سقا فقط عذاب شده
مثل او از خجالت آب شده
وارد مجلس شراب شده
خیزرانِ یزید پیرش کرد
حرف مردی پلید پیرش کرد
دختر بیقرینهی پدرش
روضهخوان مدینهی پدرش
همهجا شد سکینهی پدرش
یادش افتاده سینهی پدرش...
... زیر پای سوارها افتاد
روی گل، ردِ خارها افتاد
یادش افتاد آه آهِ حسین
غرق در خون همهسپاه حسین
بود یک نیزه تکیهگاه حسین
داد میزد که قتلگاهِ حسین...
... پر شد از خونِ زخمهای تنش
پر شد از تیر و نیزهها بدنش
وسط حجرهی محقر خود
چشم گریان... میان بستر خود
باز در لحظههای آخر خود
یادش افتاد داغِ خواهر خود
کنج ویرانه خواهرش جان داد
سر بابا برابرش... جان داد
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
راوی کرب و بلا دارد روایت می کند
از جدایی سر و تن ها حکایت می کند
شد سکینه معنی اش آرامش قلب حسین
بشنو از دریا زمانی که شکایت می کند
چون روایت می کند از کربلا یک روضه اش
تا همیشه مجلس مارا کفایت می کند
راوی کرب و بلا با روضه های مستند
تازه در روز قیامت او قیامت می کند
نام زیبایش برای بردن قلب حسین
با رقیه با علی اصغر رقابت می کند
تا رقیه می رسد محو سکینه می شود
هرچه می گوید حسین،عباس اطاعت می کند
آه «اَیْنَ عمِّیَ الْعباس» او هم نکته ای ست
که خیال بچهها را آه راحت می کند
شمر یک بیماری سخت است که در قافله
به تمام مردها دارد سرایت می کند
درتمام راه هم بر ضرب و شتم بچهها
شمر فرمان می دهد خولی اطاعت می کند
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
کند تکیه بر اقتدارت خیام
که رکن خیامی و والا مقام
سکونی به سکّانِ فُلک نجات
از این رو سکینه تو را گشته نام
گواهم همین تلّ در پیش روست
تو را سجده برده ست دشت قیام
به نفس نفیس تو هم باز گشت
ضمیرِ "علیکنَّ مِنّی السّلام"
تو آن کعبه ی تیره پوشی که نور
حجاب تو را کرده است استلام
کمالی چنین و جلالی چنان
علی وار و زهرا نشانی تمام
نرفته نخ معجرت دست باد
ندیده جمال تو را صبح شام
تجلّی زهرا! نبود این بعید
که خیر النّسایت بنامد امام
بکش تیغِ آه و دو دم سر بده
الا ذوالفقار علی در نیام
بخوان خطبه تا یادمان آوری
"کلامُ الامیرِ امیرُ الکلام"
به تعظیم شانت جهانی اجیر
امیری تو و شام و کوفه اسیر
علی خویی و زین أب منصبی
از آن رو که آیینه ی زینبی
وقاری که جلباب پوشیده است
حیایی که در نور پیچیده است
از آن خانه ای که تویی و رباب
نرفته حسینت به پای شتاب
عفیفه، جلیله، کریمه، لقب
تو نور خدایی نسب در نسب
چه نوری که بر عالمی چیره شد
به خورشید کی میتوان خیره شد؟
ندیدند جز نور در محضرت
گره های کوریست بر معجرت
به یک آه تو خم شود پشتِ دین
بیا مثل زینب به منبر نشین
علی گونه با خطبه کولاک کن
بخوان مسجد کوفه را خاک کن
بخوان تا بلرزد زمین و زمان
بگو اسکتوا لب ببندد جهان
که کوفه علی را تجسّم کند
که زنگ شتر دست و پا گم کند
که مسجد بلرزد ستون تا ستون
بکش کار ما را به مرز جنون
بدا آنکه شد گرمِ توهین تو
کند کاخ را خاک، نفرین تو
به زینب ولی اقتدا میکنی
تو هم جای نفرین دعا میکنی...
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
@yamahdisarallah73
#حضرت_سکینه_سلام_الله_علیها
#اربعین
می رسم از سفرشام ؛ عمویم برخیز
درد دل های خودم با تو بگویم برخیز
بسته غم ها به خدا راه گلویم برخیز
اثر ضربه ببین بر سر و رویم برخیز
رفته غارت همهٔ قافله چشمت روشن
من کتک خورده ام از حرمله چشمت روشن
رفتی و بی سروپاها همگی شیر شدند
با من و عمه سرِ پوشیه درگیر شدند
فاطمیات حرم یک شبه تحقیر شدند
دختران پایِ سرِ تو همگی پیر شدند
نیزه از حنجرِ آشفته تو کار کشید
رفتی و کارِ عقیله سرِ بازار کشید
رفتی و خون به دل دخترِ زهرا کردند
گره روسری ِ دخترکان وا کردند
دمِ دروازه عجب هلهله بر پا کردند
محمل عمه سادات تماشا کردند
نوه فاطمه دنبال جواب است عمو
جای زینب وسط بزم شراب است عمو؟؟؟؟
#حضرت_سکینه_بنت_الحسین
@yamahdisarallah73
#حضرت_سکینه_سلام_الله_علیها
ایجلوهگاهِعصمت خاتونعالمین
پردهنشینِ قصرِ حیا؛دخترِحسین
ای وامدار نور وجودِ تو آفتاب
مَکنُونه گوهر صدف دامن رُباب
بسیار گشتهایم؛ نداری قرینهای
بیخود که نیست درخور نام سکینهای
بر ما رسیدهاین سُخناز شاهِکربلا
تو غرق در خدا شدهای از اَلَستها
شعریکهصَرفمدحتوشددُرِّقیمتیست
در خانهایکهنامتوباشدچهبرکتیست!
فارغ نبودهای نفسی از غم حسین
ایشصتسالسوختهدر ماتمحسین
در کوچههای کوفه غرورت شکسته شد
چون دستهایکوچکت از پُشت بسته شد
مرثیهخوان داغ شهیدان کربلا
طوبای قدخمیده ز طوفان کربلا
سجده بهخاکپای تو چون رزق ما نبود
شد سهم خارهای بیابان کربلا
یادتکههست پیش نگاه تو موج موج
((خون میگذشت از سر ایوان کربلا))
می رفت خون زگوشِ تو وقتیکه دشمنان
((کردند رو به خیمهی سلطان کربلا))
از حجم این مصیبت سنگین قدت خمید
بیسر تورا پدر چو در آغوش خود کشید
بیخودپدرنخواندهبهگوشتو((شیعتی))
از تشنگی نبود فزونتر مصیبتی
با بُغض گریه کردی و راه گلو گرفت
وقتیعمو درعلقمه از خون وضو گرفت
پس بعد از آنکه آب ز شرم تو آب شد
اشک تو شصت سال نثار رباب شد
دیدیچقدر در پی هم استخوانشکست
بس تازیانه بر بدن دختران نشست
اینها نداشت تازگی آری که پیشتر
پیچیده تازیانه به بازوی یک نفر
شلّاقخورد بسکهدرآنکوچه از سپاه
انگشتهای فاطمه بیجان شدند ! آه
قنفذ به بال زخمی بانو نکرد رحم
شمشیر در غلاف به بازو نکرد رحم
دنیا خراب شد به سر شاه لافتی
از هوش رفت حوریّهاش بین کوچهها
@yamahdisarallah73
مشاهده لینک مستقیم فهرست اشعار حضرت سکینه سلام الله علیها
و هدایت بسوی گفتار پاک اشعار ثارالله 73
@yamahdisarallah73