کودکی و برف
برف میبارید.
در کوچه باغ سفید پوش
دنبال کودکیش میگشت.
دنبال چکمههای قرمز
وقتی پاهای کوچکش را روی رد پای بزرگترها میگذاشت.
دنبال چتر گلدار
و سیم های در رفتهاش.
ژاکت دستبافت مادر
وقتی میبافت و هر بار روی تنش اندازه میزد
قربان صدقهاش می رفت.
برای آدم برفی
و هویج پلاسیده روی دماغش.
برای گلوله برفی و یخ زدن دستها
سرخی صورت از سرما
برای آش داغ مادربزرگ
روی کرسی.
برای مادر وقتی منقل را آماده میکرد
و او کنارش محو ذغالهای سرخ میشد.
خیلی وقت بود
کودکیش را توی آن کوچه باغ
جاگذاشته بود.
دی ماه ۱۴۰۱
#یلدا_ت