داستانک
صندلی ننویی محبوبِ من
آن روزها که هنوز گاز به همهٔ خانه ها نیامده بود، شومینهٔ گوشهٔ پذیرایی را با کنده‌های هیزم روشن می‌کردیم. آتش دلچسب و زیبایی درست می‌شد. گاهی شب‌ها لامپ را خاموش می‌کردیم و به شراره‌های آتش نگاه می‌کردیم که می‌رقصید و بالا می‌رفت و منظره‌ای شاعرانه ایجاد می‌کرد.
آن موقع بود که دوست داشتم یکی از این صندلی‌های ننویی داشته باشم. از آن هایی که توی فیلم ها نشان می‌داد، که کنار آتش، زنی روی آن نشسته و بافتنی می‌بافد یا مردی کتاب به دست رویش تاب می‌خورد.
یک روز مرد با یکی از این صندلی ها به خانه آمد. گفت:«همانی که می‌خواستی.»
ذوق کردم. آن را کنار شومینه گذاشتم و منتظر فصل سرما شدم.
دیگر لوله‌کشی گاز به خانهٔ ما هم آمده بود. شومینه را لولهٔ گاز کشیده بودیم و یک شعله وسط آن نصب شده بود. رویش را یک سبد فلزی گذاشتیم و توی سبد پر از هیزم‌هایی از جنس سفال شد. وقتی برای اولین بار شعله را روشن کردیم، خوشم آمد. تمیز بود و دود نداشت. خاکستری درست نمیشد. مجبور نبودیم مدام هیزم تازه بیاریم.
ولی به تدریج مصنوعی بودن آتش را حس کردم. شراره‌ای نداشت. بوی سوختن چوب با آن حس خوبش را نمی‌داد.
صندلی را کنار آتش گذاشتم. می‌نشستم روی صندلی و کتابی در دست می‌گرفتم، خودم را تاب می‌دادم و سعی می‌کردم کتاب بخوانم. اولش لذت می‌بردم ولی دیدم نمی‌شود موقع حرکت صندلی کتاب خواند. بافتنی می‌چسبید. تلوزیون دیدن هم خوب بود و گاهی سر این‌که چه کسی روی صندلی بنشیند رقابتی درمی‌گرفت.
صندلی روی دو چوب هلالی شکل سوار بود که همان هلال ها باعث حرکت تابی صندلی می‌شدند. گاهی وقتی با عجله از کنار آن رد می‌شدم، پایم به لبهٔ هلالی که از صندلی جلوتر بود، می‌خورد. از درد ضعف می‌کردم. می‌نشستم و انگشت‌های دردناکم را می‌گرفتم توی دستم تا دردش آرام بگیرد. چندین بار که این ماجرا تکرار شد، سعی کردم آن را بگذارم گوشه‌ای که در مسیر رفت و آمد نباشد. بعد می‌دیدم که چقدر جا اشغال می‌کند. با هیچ کدام از وسایل پذیرایی جور در نمی‌آمد. مدتی گذاشتم توی اتاقی که کمتر استفاده می‌شد.
کم کم صندلی محبوب من تبدیل به یک جالباسی شد چون هر کس لباسش را در می‌آورد، می‌انداخت روی آن. پاهام هم که هنوز در امان از برخوردها نبود. نه می‌توانستم دورش بیندازم و نه دیگر جایی در خانه داشت. مثل وسیله‌ای شده بود که ارزشش را از دست داده.
آن روز که پذیرایی را تمیز می‌کردم، باز پایم به پایهٔ آن گیر کرد. این بار آنقدر محکم بود که نشستم و از درد گریه کردم. بعد با نفرت نگاهش کردم. حس کردم عمدا می‌خواهد اذیتم کند. در ته پذیرایی زیر دیوار گذاشتمش.
حالا تنها مانده. هیچ کس رویش نمی‌نشیند. دیگر شاعرانه‌گی هم ندارد.
آن روز وقتی پسرم گفت:«می‌خواهم ببرم توی دفتر کارم بگذارم.»
خوشحال شدم. کمکش کردم تا از پله ها پایین ببرد.
فکر کردم شاید آنجا دوباره احترام خودش را بدست بیاورد. شاید کسانی باشند که مشتاق نشستن روی آن باشند. شاید...
زمستان ۱۴۰۱
یلدا_ت
