همین الان که بوی بنزین حالم رو بد میکنه و عطری که زدم بدترش کرده همین الان که داداشم با بالشت به جنگ زنبور رفته و صداش تک به تک تارهای عصبی مغزم رو تحریک کرده.
همین الان که خواب آلودگی و بی حوصلگی به اوجش رسیده.
یهو تصمیم میگیرم بنویسم.
ویرگول مرده
آخرین نوشته های صفحه ی اصیلش مال پنج تا هفت روز پیشه.
الان دیگه نمینویسم که نجاتش بدم.
مینویسم که خونه ای که اینجا داشتم رو گردگیری کرده باشم.
حتی اگه لامپش سوخته باشه حتی اگه تا ابد برق و نورش قطع باشه.
کلماتم رو میارم توی تاریکی چون نمیتونم از این خونه دل بکنم، حتی اگه هیچ همسایه ای نمونده باشه.
میگفت به کودکان خود پرواز بیاموزید مملکت رو هواست، وقتی کل مملکت و زندگی آشفته بازاره ویرگول دیگه به چشم نمیاد.
هر چند برام سخته پذیرفتنش اما نمیتونم کاری کنم.
مثل روزی که کتاب گردی طاقچه مُرد یا تلتکست شبکه دو و باشگاه پرواز و کاپیتان و عمو دسی که همیشه با تصور این که بابا لنگ دراز منن لبخند به لبم می آوردن.
اونا که مردن ویرگول بود ولی الان هیچی نیست.
ولی خب گفتم که کلماتم رو میارم.
اما تو ای عبور نوازش
اما تو ای وزیده بر این برگ ناتوان
هشدار تا سوار شتابان عشق را
در هر ردا و جامه به جای آری
دریاب وقت را که تو را جاودانه نیست
این بیکرانه را زنهار بیکرانه نپنداری.
.
.