.
چند روز پیش به شوخی میگفتم میخواهم الفبا را به بچهها با نظامی و مولوی و عطار یاد بدهم تا ادبیاتی شوند. آن قدیم ها که آ با ب چی میشه نداشته ایم.
بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

«درس ی بنویسید: ای بیچاره، ای بدبخت، کجایی؟ که خرابه های ری نزدیک تهران است»
یا مثلاً اسیر سیراب سیب و بجای کلمات ساده می و جیحون و سرو و صنوبر... ولی هیچوقت توی تصورم هم نبود معلم اول ها شوم و حالا...حسی شبیه بزرگ شدن داشتم.
و این بزرگ شدن یک جورایی ترسناک است. از نمیتوانم میآید. از چرا حالا؟. همان پتویی که آدم روی سرش میکشد و دلش میخواهد دنیا بایستید، برایش صبر کند.
و این ترس، به گمانم همان چیزی است که آدم بزرگها همیشه حسش میکنند. همان «میتونم؟» که هر شب قبل از خواب، توی سر هر مادری، هر آدمی، هر کسی که مسئولیت دارد، میچرخد.
یکهو، تمام وزن بزرگسالی و مسئولیت و اقتصاد و جغرافیا ریخته روی شانههایم.
.
پ.ن : انقدر نشد پستم رو منتشر کنم که ذوقم کور شد.
فقط اینو بگم که به عنوان کسی که مشق شب کیارستمی رو دیده بیش از حد به بچهها مشق میدم😂 یجا خوندم میگفت معلما باید مثل اون پرستارایی باشن که وقتی سوزن میزنن آدم هیچ دردی حس نمیکنه باید اونقدر یادگیری رو شیرین کنن که دانش آموز دردی حس نکنه، اما خب اون واسه کلاسای ایده آل و زندگی معمولیه نه منی وقتی میگم چینه و چوب خط بیارین میگن خرج اضافی واسه خانوادهها نتراش😔حس میکنم تنها راه یاد گرفتن این جوجه اردکا مشق زیادیه
.