چیستی؟

گاهی وقت‌ها میاد، آروم می‌شینه کنارم و با انگشتش شونه چپم رو لمس می‌کنه.

بعد یه خوشی عجیبی در من بیدار میشه، پرت می‌شم به روزگاری که نمی‌دونم کی و کجاست..

تو قلبم بندری می‌زنن و تو سرم کل می‌کشن. دنیا دوباره رنگ سرخوشی و کودکی می‌گیره.

انگار روز اول مدرسه است، ذوق دارم، لباس و کیف و کفش نو تن کردم و دارم به دوربین بابا لبخند می‌زنم.

انگار تمام رویاهام دوباره زنده می‌شن و در نزدیک‌ترین نقطه بهم قرار می‌گیرن.

واقعیت فرسنگ‌ها فاصله می‌گیره و آن‌قدر دور می‌شه که حالم دوباره خوبِ خوب می‌شه.

انگار که اصلن هیچ کدوم از سال‌های اخیر رو زندگی نکردم.. پاکشون می‌کنه و روحم نو می‌شه، تازه می‌شه. دوباره به خودم و زندگی سلام می‌کنم و غرق خوشی می‌شم.. اما.. کوتاهه..

چشام رو که باز می‌کنم می‌بینم همش خیال بوده و باز همین‌جام.. وسطِ وسطِ کابوسی به نام تو..