(حماسه قطز_ بخش هشتم)

پس از انجام یافتن مراسم، مقدمات ضیافت بزرگی را در قصر فراهم کردند. کنیزان و خدمه ها با شتاب از این سو به آن سو می رفتند؛ در سرای قصر، غوغایی بود. صدای ساز و آواز، در تالار میپیچید. شمعها روشن بودند و بوی عود و عنبر در فضا پیچیده بود. من در گوشهای ایستاده بودم و به جمعیت نگاه میکردم. فرمانده بر تخت نشسته بود و در کنارش شجرالدّر با لباسی فاخر و چهرهای خندان حضور داشت. هر چند ، خده هایش واقعی به نظر نمی آمد ، همه اینان بازی او بود . من و افشین نیز به جمع آنان پیوستیم و جایی در نزدیکی سلطان نشستیم؛ مقابلمان سفرهای رنگارنگ پهن بود که خدمه ها هر لحظه به آن می افزودند .
نگاهی به افشین انداختم ؛ می دانستم نمی تواند جلو شکمش را بگیرد. همچون حیوان وحشی بر سر سفره رفت و شغول خوردن خوراکی ها و میوه ما شد و به من اشاره کرد که به او پیوندم . سنگینی نگاه کسی را بر خود حس کردم ، شجر الدر بود. در همان حال، صدای طبلها اوج گرفت و جمعیت به شور آمد. سلطان آیبک از جای برخاست، دستها را بالا برد و گفت:(از این لحظه، ما آغازگر فصلی نوین خواهیم بود. با ایمان به خدا و اتحاد شما، هیچ قدرتی، توان شکست ما را نخواهد داشت). همه تکبیر گفتند و صدا در تالار طنینانداز شد.
در میان آن غوغا و هیاهو، چشمم به پسر بچه ای افتاد که با خشم به شجر الدر می نگریست. شاید هفت یا هشت سال داشت و از پشت ستون ، به جمعیت و ضیافت می نگریست. بر خواستم و به سویش رفتم ؛ افشین به قدری غرق خوردن بود که نبود مرا هیچ ، متوجه نشد . هنگامی که فهمید به سویش می روم، خود را پشت ستون نهان کرد . کلاه خاصی به سر نهاده بود پوستی گندم گون و چشمان به رنگ بهار داشت ؛ قدش حتی به کمردم نمی رسید. از سوی دیگر ، به ستون تکیه دادم، صدایی از او در نیامد ، پس خودم گفتمان را آغاز کردم و گفتم :( به تنهایی اینجا چه می کنی بچه؟).همچنان سکوت کرد. خواستم قدمی به سویش بردارم ، که گفت: (پدرم همینجاست! من، نورالدین علی بن عزالدین آیبک هستم…» با شنیدن این سخن، شوکه به سویش رفتم. کام چشمانش لبریز از اشک بود. مقابلش زانو زدم و دستانش را میان دستانم فشردم. با دست به سوی شجر الدر اشاره کرد و گفت: (: چرا آن زن به جای مادرم نشسته؟ مادرم… مادرم نیست!.. او رفته ...). از او پرسیدم ، :( به کجا رفته ؟). با چشمان اشکبار تر از پیش ، حق حق کنان گفت :( همچون پدرم ، او نیز مزا رها کرد ..). او را به آغوش کشیدم. درماندگی او، مرا به یاد خودم میانداخت. روزهایی که با آوارگی در کوچهپسکوچههای شهر غارتشده توسط مغولان میزیستم. سرش را نوازش کردم و گفتم:(اندکی اینجا منتظرم بمان، خیلی زود باز میگردم).
از میان جمعیت عبور کردم و خود را به افشین رساندم. همچنان مشغول خوراک خوردن بود. هرچه صدایش کردم، پاسخی نشنیدم. به آن همه هیاهو و همهمه، صدایم را نمی شنید. چند بار بر شانهاش کوبیدم تا روی به سویم بازگرداند. به او گفتم:(پسر سلطان را به حجره میبرم. این را به سلطانشاه اطلاع بده.» با دهانی پرسرعت داد و اشاره کرد که خیالت راحت باشد . بیهیچ درنگی به پهلوی ستون بازگشتم، ولیکن نورالدین را آنجا نیافتم. او رفته بود...
همانطور که گمان میکردیم، فردای آن روز بندگان و امیران ایوبی به قصر آمدند. سلطان ، من و افشین را به جلسه فراخواند و ما نیز با شتاب به آنجا رفتیم . خشم از رفتار بزرگان ایوبی میبارید و چنانکه میخواستیم، درخواست برکناری سلطان آیبک را کردند. سلطان بلامانع درخواست آنان را اجابت کرد، که این موجب شگفتی بزرگان خاندان ایوبی شد. افشین با لبخندی شیطنتآمیز به من نگریست و تنه ای به من زد ، سپس خطاب به بزرگان ایوبی گفت: (مگر جز الأشرف موسى بن المسعود بن الكامل ، شاهزاده دیگری هست که او را امیر حکمران به اینجا بفرستید؟). آنان کسی در گوش هم پچپچ کردند. سپس یکی از آنان به نمایندگی همه گفت :( همین امروز به شاهزاده مظفرالدین موسی پیغام خواهیم فرستاد تا به اینجا بیایند و به تخت بنشینند ).
همه چیز همانگونه شد که افشین گفته بود. پس از رفتن امیران ایوبی، میخواستم به کتابخانه قصر بروم که افشین جلویم را گرفت .چشمانش را تنگ کرد و گفت :( پسر سلطان چه شد؟). دستی به سرم کشیدم و پاسخش دادم :( وقتی بازگشتم، او رفته بود). از او رد شدم و به مسیرم ادامه دادم. از پشت، خود را رویم انداخت و با من هم مسیر شد. همین که دید به سوی کتابخانه میروم، با خنده گفت: ( بس که کتاب و قلم به دست گرفتهای، کور شوی برادر). بلندبلند به سخن خود خندید. من نیز خندیدم و ابیاتی از فردوسی را برایش خواندم:
میاسا ز آموختن یک زمان
ز دانش میفکن دل اندر گمان
چو گویی که نام خود توختم
همه هرچه بایستم آموختم
یکی نغز بازی کند روزگار
که بنشاندت پیش آموزگار
یلدا عبدالله پور