1. اواسط ترمی که ما از آدمی رنج کشیده نظریه های انتقادی فرهنگ یاد می گرفتیم؛ سر درد هایی سراغ هر کدام از هفت نفرمان آمد که حقیقتا چیز عجیبی بود. سردرد من اما در عین عجیب بودن تکراری بود و مثل کسی که اول هر تابستان طعم هندوانه را از نو به یاد می آورد، یاد سالهایی افتادم که مهم ترین بخش حضورم در اینترنت به بالا پایین کردن وبلاگ هایم می گذشت. من از دوازده سیزده سالگی تا همین حالا وبلاگ نویس بوده ام و کاری که بیشتر از هر چیز در زندگی ام انجام داده ام همین وبلاگ نویسی بوده. به جز غر زدن مهارتی ندارم و نمی دانم اگر نظم موجود بیشتر از این به هم بریزد سرنوشت من چه خواهد شد. به همین دلیل است که به صورتی رادیکال محافظه کار مانده ام.
2. چیزی که آن موقع روی سرم آوار شد؛ وسوسه برملا کردن ابعاد طرح مضحک، هوشمندانه و البته ناخودآگاهی بود که باعث شد «نقد اجتماعی» در ایران دچار ابتذال شود. طرحی که وبلاگ نویس های هشتاد و هشت را قلع و قمع کرد ولی نفهمید باید به اینستابنویس های دهه نود چه کار بکند. طبیعتا آخر چنین وسوسه ای به ضرورت احیای «متن» بر می گشت. وبلاگ وزین ترین بستری بود که می توانست کنش های فعال فضای مجازی را نمایندگی بکند که البته مشکل بزرگی داشت: شبکه نبودن!
3. به همین قاعده ویرگول جای خیلی خوبی است. جایی خیلی خیلی خوب. اما از آنجایی که هر جای خوب، زیرزمینی دارد که سالها پیش توسط بیگانه های فریبکار حفر شده و مانند قصه ها هنگام بزنگاه ها آشکار می شود، زیر زمین ویرگول نیز سیاهه ای تاریک است که فعالان اجتماعی را طعمه دیو ابتذال کرده. متن های واقعی ویرگول را باید در موضوعاتی پیدا کرد که ربط مستقیمی به دغدغه های اجتماعی و فرهنگی ندارد. به همین طریق می توان گفت متن های که می بایست متن تر و واقعی تر باشند به «توییت» تبدیل شده اند. این متن ها ایده اند. شرح و بسطی ندارند.نه پیشینه ای دارند و نه نتیجه ای که بتواند باعث تغییر یا تحول چیزی شود. این همان زیرزمینی است که زیر همهی جاهای خوب حفر شده.
4. مبارزانی که حقیقتا دنبال نوشتن اند همه جا هستند. من هم مثل تماشاگری که همه جا دنبال فوتبالیست های محبوبش سرک می کشد، آمده ام به اینجا سرک بکشم. جایی که برای احیای نوشتن ساخته شده.
