ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا معروف به ابوعلی سینا، در افشنه، نزدیک بخارا، زاده شد. ذهنی چنان تیز داشت که پیش از هجده‌سالگی در پزشکی و فلسفه به پایه‌ای رسید که استادانش را به شگفتی واداشت.
حکیم ابوعلی سینا به عنوان جوان ترین پزشک قرن با درمان نوح بن منصور سامانی دروازه کتابخانه سلطنتی دربار سامانیان را به روی خود باز کرد اما با فروپاشی سامانیان، روزگار او را از شهری به شهر دیگر کشاند، از خوارزم و جرجان تا ری و همدان و اصفهان، گاهی وزیر بود، گاهی پزشک .
اما با این همه، در همین سال‌های پرتلاطم آثاری چون قانون در طب، الشفا و دانشنامه علایی را نوشت که قرن‌ها چراغ راه دانشمندان ماند، وسرانجام بزرگترین طبیب سرشناس نامی جهان ، که بر درد هر بیماری علاجی را کارساز می کرد، خودش در سال ۴۲۸ هجری قمری بر اثر بیماری قولنج در همدان از پای درآمد و به دیارباقی شتافت، اگرچه که او رفت، اما نام و اندیشه او همچنان زنده است، و حتی ردا و کلاه فارغ التحصیلی با الهام از البسه این بزرگمرد تاریخ ایران در جهان به الگویی ماندگار برای پاسداشت علم بدل شده است.
