
باید بلند شوم و غذا بپزم، کلی از پروژه ها و کارهایم مانده، فردا آخرین مهلت تحویل پروژه است، من هنوز شروعش نکرده ام، یک عالمه کار سرم ریخته و من هنوز نپذیرفتم که همه ی آن ها را تک و تنها باید انجام بدهم، روحم خسته است، جسمم خسته است، فرسوده شده ام، دلم یک مسافرت می خواهد، اصلا مسافرت نه، دلم میخواهد یک صبح تا شب برای خودم باشم، فقط و فقط خودم، در خیابانی قدم بزنم، روی برگ های پاییزی خش خش کنم، شعری بخوانم، در کافه ای چایی ای بنوشم، کتابی بخرم، یا حتی در اتوبوس بنشینم و برای بچه ی صندلی کناری ام ادا دربیارم و او غش غش بخندد.
همیشه در زندگی ام دنبال زیبایی بوده ام، زیبایی را در تلخ ترین لحظه های زندگی هم می توانم پیدا کنم، ولی هر زیبایی در روزهایی که بوی بیماری و مرگ و سوگ می دهد، تلخ و زشت به نظر می رسد، صبوری می کنم، تاب می آورم این روز ها را، بلاخره روزهای خوب می آید، بلاخره امید می آید، بلاخره از پشت ابرهای سباه، خورشید می تابد.
دلم صندوقچه ای پر از آرزوهای قشنگ است، به برآورده شدن آرزوهای رنگی ام ایمان دارم.