
اگر شعر نبود، اگر آهنگ نبود، اگر ادبیات نبود، اگر عشق نبود، اگر پاییز نبود، انسان چگونه تاب می آورد زندگانی را؟! انسان چگونه واژه ی درد را در روزمره زندگی اش هجی می کرد؟! چگونه نبودن ها را، رفتن ها را، دلتنگی ها را، غم ها را،بغض هارا، تاب می آورد؟!
پاییز آمده و گویی هزاران خاطره مرده در من گریه می کند و مرثیه می خوانند، روحم انگار روی لبه ای از پرتگاهِ استیصال و درماندگی ایستاده است و در افق های دور در جستجوی امید است.
پاییز آمده و روح من را عریان کرده است، روحم را میبینم، مثل اینکه یک تابلوی نقاشی را دیده باشم.
روحم، تجلیی از یک خزان باشکوه است، درخت های خشکیده درون من، با باد سرد پاییزی ناله می کنند، برگ های خشک خاطراتم دلگیر و بی هدف، این سو و آن سو می روند، آسمان گرفته روحم، خیال باریدن ندارد، انگار که بغض سنگینی را در درون خود جای داده است.
تابلوی نقاشیِ روحم، با درد و غم آمیخته است، اما زیبا به نظر می رسد، یک درد زیبا..یک غم زیبا...
مرهمی از جنس صدای یک دوست، مرهمی از جنس یک لبخند، مرهمی از یک آهنگ زیبا، مرهمی از یک شعر، روحم را تسکین می دهد.