ذهنم مانند سیاه چاله ای شده که است که در آن دفن شده ام، نا امیدی من را خورده است، در یاس و غم غرق شده ام، ذهنم از تکاپو برای امید دست کشیده است، در بستری از حزن خفته ام، اندوه جان مرا میکاهد، پاهایم یارای ایستادن ندارند، قلبم مانند گنشجکی که در دستان صیادی است، لرزان است، پناهی نمی یابم، امیدی نمی یابم، غرق در ظلمات، نوری نمیبینم.
به جای خون، درد در رگ هایم جاری است، آنقدر که نمیتوانم نوشته ام را به پایان ببرم.
شاید روزی کاملش کردم.
