وقت هایی که زیادی شادم یا زیادی غمگین، بهتر می نویسم و قلمم روان تر است، اما وقت هایی که حالم در تعادل است و معمولی هستم، نمی توانم بنویسم، می توانم اما به ندرت چیز جالبی و احساس قابل شرحی برای نوشتن پیدا می کنم.
در معمولی ترین حالت ممکن می خواهم بنویسم.
بچه تر که بودم، فکر می کردم بزرگ که می شوم آدم خیلی خاصی می شوم، خیلی موفق، خیلی شاد و خیلی متفاوت از آدم های اطرافم، راه موفقیت را میانبر می زنم و تند تند پله های موفقیت را طی میکنم.
طولی نکشید که کمی بزرگ تر شدم و رسیدم به اینکه "بسیار سفر باید تا پخته شود خامی"،
فهمیدم حداقل برای شخص من، هیچ راه میانبری وجود ندارد، بدون تلاش کردن و سختی کشیدن، بدون شکست خوردن، هیچ چیزی به دست نمی آید، هیچ چیز.
هر چقدر بزرگ تر شدم، فهمیدم خاص بودن و تافته ی جدا بافته بودنی وجود ندارد، من هم یک انسان معمولی هستم، مانند همه ی انسان ها، که می توانم یک گوشه بنشینم و آب شدن آرزو هایم را ببینم یا نه برای رسیدن به رویا هایم تلاش کنم، هیچ میانبری وجود ندارد، هیچ راه کوتاه تری وجود ندارد، تلاش لازم است، سخت کار کردن لازم است.
من در راه تلاش برای ساختن آینده ام هستم، برای ساختن خودم، زندگیم و شخصیتم در تلاش هستم،
مهم نیست پایان این راه کی و کجا یا چجوری باشه، مهم اینه که من مسیرم رو چجوری میگذرونم.
