
از پنجره ها سرمای سوزناکی میومد، دلم برای گلای قشنگم که لب طاقچه ی پنجره بودن گرفت، توی خرت و پرتا و وسایل گشتم و یه میز چوبی پیدا کردم، یه مشما انداختم روش و گلامو یکی یکی و با حوصله چیدم روش، چقدر این گل ها به من حس زندگی و امید میدادن، اینجوری از سوزی که از لابلای پنجره میومد در امان بودن، اینجوری خورشید قشنگ پاییزی صبحا دلگرمشون می کرد.
سرمای پاییز توی یه جمعه ی دلگیر مهمون اتاقم شده بود، نوک انگشتای دست و پام از سرما زق زق می کرد، آهنگ هناسه ی عدنان کریم پخش میشد و من توی دلگیر ترین و نمیدونم ترین حالت ممکن بودم، این جمعه قرار بود به کارای عقب افتاده م برسم، اما نتونستم هیچ کاری رو انجام بدم، پاییز مثل یه دوست غمگین تمام مدت کنارم نشسته بود، در کنار آهنگ صدای خش خش برگ ها هم میشنیدم، آرزو کردم که کاش بغض گرفته ی آسمان می بارید، دوستم دیروز اینجا بود و قسمم داد هر وقت بارون گرفت دعوتش کنم، این پنجره های تق و لق عاشق تر از این حرفا بودن که از شنیدن صدای بارون محروممون کنن، من باغ بی برگیِ اخوان ثالث رو توی قاب پنجره ام دارم.
