
همسایه محترم انگار که قصد دارد دیوار خانه را بشکند، با سر و صدایش مزاحم خلوتمان شده است.
خلوت من و تاریکی و شب و مهتاب
مهتابِ زیبا از پنجره مهمان اتاقم شده است،
شب ها دوست دارم در تاریکی بنشینم و در سکوتی که با صدای جیرجیرک ها شکسته می شود، به ماه نگاه کنم، دوست دارم به معنای واقعی کلمه " فارغ از غوغای جهان"، با شب و تاریکی آمیخته شوم، چه کسی می گوید لامپ و روشنایی در شب نعمت است؟
تاریکی نعمت است، شب نعمت هست، نسیمی که از پنجره می آید نعمت است، شب ها باید فقط تاریکی باشد، تاریکی باشد و حزن، تاریکی باشد و سکوت، تاریکی باشد و عشق بازی با سایه ی درختان روی دیوار.
البته همه ی این ها زمانی میسر است که همسایه محترم اجازه دهد، خودم را دلداری می دهم، سر و صدا ینی جریان زندگی، ینی در همین حوالی، جنبندگانی به نام انسان، فارغ از حنجره هایی که به بلندگو مجهز شده اند و دست هایی که به چکش مسلح شده اند، زندگی می کنند، لبخند می زنند و عشق می ورزند.