
زندگیم مانند جوانه ی کوچکی شده است که از لای دیوار سخت و سفت سیمانی راه خود را به دنیا باز می کند،
مانند مورچه ای شده است که چهار طرفش را آب گرفته و دانه ی کوچکی بر دوش راه خود را به سختی باز می کند، مانند مادری شده که سعی می کند غذای کم قابلمه را به همه اعضای خانواده برساند، مانند عاشقی شده است که دور از معشوق، برای خوشبختی اش دعا می کند، مانند ریشه ای شده که در جستجوی آب، در خاک پایین می رود، خلاصه که با وجود غم ها و سختی ها من همچنان سراپا ایستاده ام، در تاریکی روزهایم، شمعی هرچند کوچک پیدا میکنم، در بوستان خزان شده ام، گهگاه جوانه ی تازه روییده ی کوچکی میبینم، با خودم شعر سهراب را تکرار می کنم:
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت
غصه هم می گذرد
لحظه ها عریان اند
به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز.