خیلی وقته که ننوشتم، راستش اونقدر ناراحتی و غم و غصه پشت سر هم ردیف شدن تو زندگیم که از فکر کردن بهشون هم میخواستم زجه بزنم! چه برسه به اینکه بخوام بنویسم.
تو این روزای تلخم، نوشته های تلخ و شیرین قبلیمو میخوندم و از قشنگ بودنشون دلم روشن میشد.
راستش این روزا تنها شعری که تو ذهنم تکرار میشه اینه که می فرماید:
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود
اینقدر اتفاقات تلخ پشت سر هم افتاده که نمیدونم برای کدومشون مرثیه بخونم.
هزار بار مردم و زنده شدم.
هزار بار مرگ رو جلوی چشمام دیدم.
به حدی رسیدم که از ناراحتی نفسم بالای نمیومد و میخواستم خفه شم..
همه ی این روزا میگذره و من یادم نمیره کیا این روزا بیخیال حالم بودن و کیا مهربون و در کنارم بودن، مهربونی بعضیا اونقدر قشنگ و دلگرم کننده بود که هیچ وقتِ هیچ وقت یادم نمیره.
با همه ی اینا یه زخم خیلی کاری توی دلم بود، تنهایی عمیقی که نفس کشیدنمو کند تر می کرد، این که کسی نبود که سرمو رو شونه ش بزارم و گریه کنم، این که کسی نبود که بهم بگه نگران نباش من هستم، این که کسی نبود بهم بگه باهم از پسش برمیام، اینایی که گفتم خیلی خیلی تلخ بود، ولی شیرین تر از این تلخی بزرگ اینه که من قوی بودم، خیلی خیلی قوی بودم، تنهایی و با کمک خدا، از پس همه چی بر اومدم و میام، من به دیوار خودم تکیه کردم و از این به بعد میگم و همواره جز خودم کسی را نیاز نیست.
این قشنگه که یکی کنار آدم باشه و دوسش داشته باشه، تا اون زمان که من فرد مورد نظرو بیابم، محکم و سفت و سخت رو پای خودم وایسادم.