خیلی وقته که ننوشتم، خیلی وقته که ذهن آرومی نداشتم، خیلی وقته که روزام با استرس شب میشه، خیلی وقته که شکستم، تیکه تیکه شدم و فرو پاشیدم و نمیتونم خودم رو جمع و جور کنم، توی چاله ای از استرس و ترس از کافی نبودن، ترس از به اندازه خوب نبودن، ترس از کم و کسری داشتن غرق شدم.
دست و پا میزنم برای بیرون اومدن و نمیتونم، ناتوان میمونم، حقیقتا منتظرم یکی بیاد و نجاتم بده، منتظرم یکی بیاد و گره های ذهنمو باز کنه، انگار که تنهایی نمیتونم، برام سخته، غم و سختیایی که گذروندم و تحمل کردم روحمو فرسوده کرده انگار، به اندازه قبل قوی نیستم شاید، دوست ندارم نوشته ام پر از احساس بد و ترس و نگرانی و ... باشه ولی از کوزه همان طراود که در اوست، تحمل ثانیه ها داره برام سخت میشه و نمیدونم کی قراره حال خوب رو بین این روزای بد پیدا کنم، کی قراره دوباره رویا ببافم و برای ساختن آینده م تلاش کنم، میترسم ازینکه اشتباه کنم، میترسم ازینکه کافی نباشم، ترس مثل یه هیولا داره منو میخوره، کاش یکی بیاد که نجاتم بده، ولی ته دلم میدونم آخرِ آخرش، فقط خودمم که خودم رو نجات میدم با کمک خدا، تا این مراحل رد نشه، تا این استرس ته نشین نشه، نمیتونم خودم رو نجات بدم، ولی حس میکنم نمیتونم.