
به یاد میآورم؛روزی که در کنارهم خاطرهای زیبا ثبت کردیم.به یاد میآورم که چگونه در تمام لحظات کنارم بودی تا طنین رشتههای صوت پدرم که حال، در عین ناباوری بی صدا شدهاند را ضبط کنی.
برف میبارید.گمان میکنم اواسط زمستان بود.همان زمستانی که آخرین بودَنهایَش را کنارمان حس میکردیم. زمستانی سرد اما گرم،سوزناک و تاریک اما پر از مهر و روشنایی...
به یاد داری آن شب را؟ شبی که با خنده و جشنِ کوچکِ خودمانی آغاز شد؟ یادت است آن لحظات را؟ آن کیک تولد ،یا آن شمع ۴۱ سالگی . همان شبی که خاطرهاش شیرین است! اما نگاهِ حالمان از هر زهری تلخ تر.شبی که گرم ترین تولد را برای پدرم گرفتم. پدری که وجود خالیاش در تولدِ روز گذشتهام حس میشد.
اگر به یاد نداری مشکلی نیست! من به یاد دارم؛ که چگونه با صدای کلیک فلشت لبخند پدرم را ضبط کردی؛چگونه موهای ابریشمی و کهکشان درون چشمانش را ثبت کردی؛ و چگونه قامت بلند و رُخ مهربانش را ، به جای خودش ،در قابهای خانه جای دادی. گویا تو حکم زندگی را برایم صادر کردی! چون اگر نبودی، قاب عکس روی دیوار خالی بود،آلبومی که روی میزِ چوبیام گذاشتهام خالی بود و چشمانم تاریک تر از همیشه به دنبال نگاهش میگشت. نگاهی که با وجود تو هنوز هم زنده است
پدرم دیگر نیست.پشتوانه و محکم ترین کوهم،دیگر نیست. نمیدانم چرا اما جایش چندان هم خالی نیست. چون از خود مهر و محبت،عشق و گرما و اخلاق نیکو به جای گذاشت. و گذشته از اینها عکساهایی که تو از ما گرفته ای:) آغوش های دو نفره که نشان از عشق پدر و فرزندیمان بود. آن آغوش ها در جایی به تصویر کشیده شدهاند. در کنجه کوچک اتاقم،جایی که با ارزش ترین ها نگهداری میشوند، جایی که هم تو هستی و هم یادگاریهایی که از پدرم گرفتی
با این وجود از تو ممنونم. ممنونم که باعث شدی این لحظات را داشته باشم. این که هستی تا مرواریدِ لبخندهای بیشتری را برایم نگه داری. نمیدانم دیگران اصلا به دوربین خود اهمیت میدهند یا نه؛ اما تو یکی از بهترین دوستان من هستی. از بین لوازم سامسونگم..تو بهترین رفیقم هستی. خوب است که همچین چیزی وجود دارد تا من بتوانم تصویر و بلندای قد پدرم را دوباره تماشا کنم :)♡
#روایتگرباش