

همیشه زیبایی ها را میبینیم، میفهمیم و با زیبا ترین واژه ها وصف میکنیم اما گاهی وجود بعضی از آدمها انقدر زیباست و خودشان آنقدر مواضع، که تا هستند ن چشمان مادیمان توان دیدن این همه زیبایی را دارد ن عقلمان توان درک آن را، زمانی که می روند و دیگر نیستند تازه میبینیمشان، اندکی از وجودشان را درک میکنیم و با تمام توانمان تنها کمی میتوانیم وصفشان کنیم