ممنوعیت تملک وثایق تسهیلات گیرندگان بدون رعایت تشریفات قانونی.
همیشه وقتی که فروشگاه را میدید احساس میکرد کرد ثمره ی زحماتش را دریافت کرده. هر زمان که چشمش به هیاهو و تکاپوی مردم می افتاد خدا را در دل شکر میکرد. زندگی با همه ی بالا پایین و پستی و بلندی هایش، شیرینی اش را نیز به او چشانده بود.
از زمانی که فروشگاه را زد سعی کرد تا جایی که میتواند از کالای ایرانی حمایت کند و کار خیر را فراموش نکند. دیدن اینکه هزاران نفر در آن فروشگاه مشغول به کارند و توانسته در حد توانش اشتغالزایی کند و نقشی در حل مشکلات اقتصادی داشته باشد قلبش را گرم میکرد و به آن شادی میبخشید.
اما زمانه انگار سر ناسازگاری گذاشته بود. چند سالی پس از تاسیس فروشگاه، تصمیم گرفت برای گسترش بیشتر کسب و کار وامی را از بانک بگیرد. همه چیز هم خوب پیش میرفت، تا اینکه به دلیل چند مشکل اقتصادی کم کم اقساط بانک به تعویق افتاد.
نفهمید چه شد و چگونه گذشت که بانک به جای اقساط معوقه، ملک فروشگاه را به تملک خود درآورد؛ در حالی که ملک به تملک درآمده، چندین برابر مانده ی وام ارزش داشت.
حالا به فروشگاه سوت و کور و غمزده نگاه میکرد. قفسه ها خالی بودند و هیچ کس در فروشگاه نبود. همین فروشگاه روزگاری پر از رنگ و لعاب جنس های مختلف و رفت و آمد مردم و کارکنان بود.
بعد از این قضیه، تا یک سالی به هر دری زد اما ثمری برایش نداشت. هر لحظه بیشتر نا امید و غمزده میشد و احساس میکرد تمام آرزوهایش در آتش سوخته اند.
این اواخر با وکیل بانکی حرف زده بود و کمی بیشتر قوت قلب گرفته بود. کارها داشتند درست تر پیش میرفتند.
ادامه در وب سایت وکلای بانکی