من یک دهه شصتی هستم .من با کیبورد وتایپ کردن بزرگ نشدم.من اسم اینترنت، برای اولین بار در روستای دورافتاده وصعب العبور اما،پرخاطره وزیبایمان از کانال صدای امریکا در رادیو به گوشم رسید.و باهمان رادیو فهمیدم که اینترنت یعنی همان کامپیوتر به شکلی که آنموقع فهمیدم ودیگرچیزی بیشتر ازواژه ی کامپیوتر ازاینترنت نمیدانم.بازیهای رایانه ای مادهه شصتیها آتاری نام داشت کهده ریال میدادیم برای سه گیم روی صفحه تلوزیون کوچک سیاه سفید یک پدافندضدهوایی بود که هواپیماهارا بآن میزدیم اماهیچ وقت سه گیم به پنج دقیقه نمیرسید که ماشکست میخوردیم چون پول کافی نداشتیم که فراوان بازی بکنیم تابیشتربیاموزیم بسرعت ما سن بلوغ راپشت سرگذاشتیم وازاین بازیهاهم طرفی برای فضای مجازی نبستیم.اماسالهاگذشت وگذشت و انقلاب اطلاعات وجهانی شدن تحولی عظیم درزندگی ما ایجادنمودکه آشیانه وکاشانه ی زندگی سنتی و زیبا را به دست سیل بیرحم مدرنیته سپرد وهمه داشته های کودکی ونوجوانی ماراباخودبرد و آن زندگی سنتی وداعی تلخ با ما گفت وبرای همیشه به تاریخ پیوست.گوشی موبایل به بازار آمد و اما موبایل همگانی نبود و لاکچری اواخردهه هفتادوبخش اعظم دهه هشتادبود درعروسیها که آنموقع هنوزبیشتر درخانه بودونه تالار اطراف هر پریز برق بیست نفر حلقه زده بودند تا گوشی افرادلاکچری را تماشاکنند ودوستان نزدیک به شخص لاکچری پز وغرورشون اینبود که ازاومی پرسیدند شارژ شدیاهنوز نشده وصاحب گوشی میگفت یک خونه ازش مونده وبقیه میپرسیدند علامت شارژ کدام است واو نشان میداد ومیگفت یکی یک لیوان آب برامن بیاره وسیزده نفر اقدام میکردبرای آوردن یک لیوان آب ازبهر از آنان بهترینتر. من ازلاکچری ها همیشه بی بهره بوده ام وازدورنگاه میکردم چون هنوز به آن مقام نرسده بودم که به حریم آنها نزدیک بشون وزمانی صاحب موبایل شدم که تقریبآ هر خانواده ای یک الی دونفرازآن موبایل دوربین دار داشتندودیگر هیج پریزبرقی اطرافش شلوغ نبود وباز من جز ما بودم امابگذریم .بعدهاشنیدم که اینترنت درحال آمدن روی گوشیهای موبایل است اما بسیارضعیف وحتی باهمان اعتبار شارژاصلی کارمی نکرد.بله می نکرد.اما بسرعت میگذرم وبه گوشیهای لمسی میرسم من بصورت خودآموز وآماتوروالبته کمی ناشیانه وارد یک برنامه زیباشدم بنام پلاس.آری گوگل پلاس. من عاشق نوشتن وخواندن بودم قبل ازهمه این مواردمن همیشه روزنامه های دوران اصلاحات رافراوان میخواندم وتقریبآ درسیاست صاحب نظر شده بودم لذادر پلاس دنبال دوستان سیاسی بودم ومن درپلاس شروعی زیبا داشتم باهموطنان خوب ودارای بینش وبلوغ سیاسی واجتماعی بالا آشناشدم ومتنهای زیبا میخواندم ومینوشتم وکامنتهای بلند دربحثهای طولانی وزیبای دوستان دراین شبکه بهره میبردم وپلاس جایی جزدبحث وگفتگو نبودحتی از تصاویر حداقل در بخشی که من بودم بندرت استفاده میشد.ومن همگان راتشویق میکردم به استفاده وفعالیت درپلاس اما این هم طولی نکشیدکه دیدم تلگرام واینستگرام آمدند وبازار گرم گفتگو وبزم زیبای مابه هم خوردوخلاصه پلاس هم بربادرفت وماماندیم وچندشبکه سرگرم کننده.وبی ارزش.دیشب بطورتصادفی به وریگول برخوردم.دیدم محل مناسبی برای نوشتن وخواندن است و امشب حسابی بازنمودم و واردویرگول شدم.امیدوارم جز خواندن ونوشتن درویرگول چیزی نبینم البته تصاویرمرتبط بانوشته هاهم چندان ایرادی ندارداما احساس میکنم اینجا بهترازاینستگرام وخیلی دیگه ازشبکه های اجتماعی است که بیشتر به محلی سرگرم کننده برای کاربران بدل شده اند تامطالعه وبحث وگفتگو.البته من نمیدانم وب ویرگول جدیداست یاقدیمی امابرای من جدیداست وزیبا.//سربلندباشید.