
من دو چشم بینا میخواستم؛
نه برای دیدن خوبیهایم،
برای احساساتم.
کسی ندید چقدر برای عشق و محبت تلاش کردهام؛
چقدر انگیزه و امید صرف جان بخشیدن به زخمی عمیق کردهام تا از آن شعری زیبا بسازم.
اما دیگر از تلاش برای آدمهای کور خسته شدهام.
تمام احساساتم را،
مانند کاغذ، پاره میکنم و به صورتشان پرت میکنم.
نه! لایق آن هم نیستند
حتی همین کاغذپارهها، به سرتاپایشان می ارزد.
از محبت، گلها خار میشوند؛
از این پس میروم و
احساسم را خرج همان خارها میکنم،
شاید این بار شکوفه داد.
سوگند 1405/8/13