
جونیور با قدم های تند و سریع خود را به خانه رساند و با هیجان فریاد زد :
جونیور: ماااااادر من یک دوست جدید پیدا کردم
ربکا با شنیدن صدای جونیور، از شستن ظرف های صبحانه دست میکشد و در حالی که
دست هایش را با پیشبند خشک میکند ،سراغ او میرود . جونیور بچه پلنگ کوچکی
را در آغوش گرفته بود و موهای نرم خالدارش را نوازش میکرد .
ربکا با کنجکاوی پرسید
ربکا: پسرم این بچه پلنگ رو از کجا پیدا کردی ؟
جونیور خنده ای کرد و گفت:
جونیور: نگاهش کن مامان ببین چقد قشنگه! توی جنگل دیدمش زیر یک درخت. پیشش
نشستم و نازش کردم خیلی زود باهام دوست شد و منم آوردمش خونه میخوام ازش
مراقبت کنم مامان
ربکا اخمی کرد. همیشه از رفتن جونیور به جنگل هراس داشت و به او مرتب تذکر
میداد، اما جونیور خیلی سربه هوا بود.
ربکا: بازم که حرفمو گوش ندادی و رفتی جنگل ! مگه نگفتم اونجا خیلی خطرناکه
حق نداری تنهایی بری ؟ وایسا پدرت برگرده خونه میگم تا حسابی تنبیهت کنه
اما جونیور بیخیال و بدون آنکه از تهدید های همیشگی مادرش بترسد شانه ای
بالا انداخت و گفت :
جونیور: قول میدم مامان دیگه جنگل نمیرم من دوستمو پیدا کردم دیگه با دوستم
همیشه همینجا بازی میکنم .
این را گفت و شاد و سرخوش به اتاقش رفت .
بچه پلنگ را روی زمین گذاشت .
جونیور: اینجا از این به بعد اتاق منو تو میشه از اینجا خوشت میاد دوست
کوچولوی من؟
جونیور کمی فکر کرد . باید برای دوستش اسمی انتخاب میکرد. دلش میخواست
بهترین اسم را برای بچه پلنگ انتخاب کند اما هر چه فکر میکرد چیز جالبی به
ذهنش نرسید .
جونیور به بچه پلنگ نگاه کرد و گفت :
جونیور : نظرت چیه صدات کنم خال خالی؟
بچه پلنگ آرام و بی صدا در اتاق تاب میخورد و دمش را تکان میداد . در چشم
های تیله ای براق و درخشان او ، حس ترس و کنجکاوی نامحسوس از آمدن به مکان
جدید و عجیب موج میزد . با دقت به همه جا نگریست و دم تکان میداد . انگار
که میخواست با خانه ی جدیدش بیشتر آشنا شود .
جونیور با لبخند به او نگاه میکرد. واقعا پیدا کردن نام زیبا برای همچین
پلنگ زیبایی مشکل بود . یکهو چیزی به ذهنش رسید.
جونیور: آهااااان فهمیدمممم .آسلات چطوره ؟ صدات میزنم آسلات .خوشت میاد از
اسمت آسلات جونم؟
(آسلات نام یک نوع گربه پلنگی)
آسلات نیم نگاهی به جونیور انداخت و در جواب او با صدایی جیغ دار و تیز ،
میو کرد که این یعنی با نام جدیدش موافق است .
شب بود و همگی سر میز شام حاضر بودند . ربکا برای همسر و پسرش جونیور، در
کاسه های چینی، سوپ داغ مرغ میریخت و تکه ای نان هم در بشقاب هر دو
میگذاشت.
دیگو مثل همیشه ، دستانش را برای دعای شکرگزاری قبل از صرف شام بالا برد و
چشمانش را بست و ربکا و جونیور هم همینکار را کردند .
بعد از خواندن دعا ، شروع به خوردن شام کردند . جونیور هر لقمه ای که
میخورد تکه ای نان، تکه ای کاهو و کمی گوشت مرغ هم در دهان آسلات میگذاشت .
دیگو با دیدن آسلات گفت :
دیگو: چه بچه پلنگ قشنگی! از کجا آوردیش جونیور؟
ربکا که منتظر شنیدن همین حرف بود تا از سربه هوایی و بی ملاحظه بودن
جونیور شکایت کند قبل از اینکه جونیور پاسخ دهد نالید :
ربکا : بازم تنها رفته بود جنگل اینم از همونجا آورده.
دیگو با اخم به جونیور نگاه میکند و با لحنی سرزنشگر و تند به او میگوید :
دیگو: راست میگه مادرت جونیور؟
جونیور که از جذبه ی پدر و خشم او میترسید سرش را پایین انداخت و با خجالت
گفت :
جونیور: ببخش بابا دیگه تنهایی اونجا نمیرم قسم میخورم
آن شب جونیور با خوشحالی خوابید. برخلاف تصورش پدرش او را تنبیه نکرد و فقط
هشدار داد از جنگل دوری کند و دردسر درست نکند .و دلیل خوشحالی دیگرش هم
حضور آسلات بود . آسلات را کنارش گذاشته بود تا با او بخوابد. موهای نرم و
ابریشمی آسلات را نوازش کرد.
جونیور : شبت بخیر آسلات خواب های خوبی ببینی.
صبح زود دیگو برای جمع کردن هیزم و شکار حیوان راهی جنگل شد . دیگو سال ها هیزم
میفروخت و دباغ بود . یعنی با فروش پوست حیوانات نادر و کمیاب امرار معاش
میکرد . فردی از شهر می آمد و از دیگو پوست حیوانات مختلفی مثل: آهو گوزن،
روباه، تمساح میخرید.
دیگو امیدوار بود که این بار بتواند روباهی را به دام بیندازد . مدتی بود
نمیتوانست حیوانی را شکار کند و به خانه ببرد ، و ربکا از این بابت عصبی و
رنجور شده بود . چون وقتی پوستی نبود که بفروشند در نتیجه پولی هم نبود .
ربکا هم طبق معمول صبح زود از خواب بیدار شد و به کارهای نظافت خانه، شستن
رخت چرک ها و غذا پختن میرسید.
جونیور هم با آسلات سرگرم بود و بازی میکرد. خانواده ی سه نفره ی آن ها در
یک ویلای چوبی، در مزرعه ای سرسبز نزدیک به جنگل های برزیل زندگی میکردند.
جایی که روز های قشنگ و شب های ترسناکی داشت . در صبح آفتاب گرم و درخشان
همه جا میتابید ،چهچه بلبل ها و آواز گنجشگ ها گوش ها را نوازش میداد و
وقتی آفتاب غروب میکرد، صدای زوزه ی گرگ و غرش دیگر حیوانات درنده از دل
جنگل سکوت شب مزرعه را در هم میشکست .
دیگو آستینهایش را تا آرنج بالا زده بود. عرق از پیشانیاش سرازیر میشد، از
کنار شقیقههایش پایین میآمد و روی گونه ها و گردنش میچکید. نفسهایش سنگین
شده بود، اما دست از کار نمیکشید. هر ضربهای که با تبر به درخت میزد، خستگی
بیشتری روی شانههایش احساس میکرد، اما میدانست اگر امروز هیزم کافی جمع
نکند، شب سردی در انتظارشان خواهد بود.
خم شد و یکییکی تکههای چوب را جمع کرد. آنها را با حوصله روی هم چید، طنابی
از جیبش بیرون آورد و چند دور محکم دور هیزمها پیچید. گره را با تمام توان
کشید تا بار از هم باز نشود، سپس دستهی هیزم را روی شانهاش انداخت.
وزن سنگین چوبها کمرش را خم کرد و باعث شد نفس عمیقی بکشد. هنوز چند قدم
بیشتر برنداشته بود که ، جنبشی میان بوتهها دید. روباه با دمی پف کرده و
خزدار ، آرام از میان علفهای بلند بیرون آمد. لحظهای ایستاد، گوشهایش را
تیز کرد و با چشمان براقش اطراف را پایید.
چشمهای دیگو برق زد. اگر میتوانست روباه را شکار کند، دست خالی به خانه
برنمیگشت. بیدرنگ دستهی هیزم را روی زمین انداخت و اسلحه ی شکاری اش را که
روی دوشش انداخته بود آماده کرد و آهسته به سمت روباه قدم برداشت. با هر
قدم آرام دیگو فاصله کمتر و کمتر میشد.
اما درست وقتی که دستش را روی ماشه ی تفنگ گذاشت ، روباه با سرعت فرار کرد
و میان بوتهها ناپدید شد.
دیگو دنبالش دوید. شاخههای درختان به صورتش میخوردند، خارها لباسش را
میکشیدند و نفسهایش هر لحظه سنگینتر میشد. عرق از سر و صورتش میچکید و
چشمانش از خستگی تار میدید ، اما همچنان روباه را میان درختان دنبال میکرد.
هر بار که خیال میکرد به او نزدیک شده، روباه با جهشی دیگر از میان درختان
می گریخت.
بلاخره دیگو تسلیم شد و ایستاد . دستهایش را روی زانوهایش گذاشت و با
نفسنفس زدن به اطراف نگاه کرد. دیگر هیچ اثری از روباه نبود. با کلافگی
مشتش را به تنهی درختی کوبید و زیر لب غرولندی کرد. سپس به سراغ هیزمهایش
برگشت، بار را دوباره روی شانه انداخت و با قدمهایی خسته و سنگین راه خانه
را در پیش گرفت.
شب که فرا رسید، دیگو خسته و کوفته به خانه برگشت.
ربکا از آستانهی در بیرون آمد. نگاهی به هیزمها انداخت و بعد پرسید:
ربکا: خسته نباشی عزیزم چیزی شکار نکردی؟
دیگو بار هیزم را روی زمین انداخت، آهی کشید و با دستش عرق روی پیشانی اش
را پاک کرد .با صدایی گرفته و خسته پاسخ داد:
دیگو: نزدیک بود بگیرمش ،اون روباه لعنتی اونقدر فرز بود که از دستم در رفت
ربکا کلافه شد و با بدخلقی گفت :
ربکا : همش همینو میگی دیگو! توی وضعیت خوبی نیستیم و تو هم هیچ کاری
نمیکنی.
دیگو که از غر زدن های ربکا به ستوه آمده بود گفت:
دیگو : بس کن ربکا فردا هم دوباره میرم دنبال شکار اوقات تلخی نکن
ربکا: فردا هم دست خالی برمیگردی مطمئنم
در این هنگام جونیور با آسلات به خانه آمد.
جونیور رو کرد به پدر خسته اش و گفت :
جونیور : بابا برای آسلات با چوب بلوط یک تخت کوچک خوشگل میسازی؟ میخوام شب
ها توی تخت خودش بخوابه
دیگو لبخند خسته ای زد و گفت : حتما پسرم