
ماه ها گذشت و آسلات بزرگ تر شد . وابستگی جونیور به
آسلات بیش از حد شده بود. صبح ها طبق معمول از خواب برمیخاست، آسلات را به
دشت های اطراف مزرعه میبرد و باهم بازی میکردند . آسلات تیز و چابک به
دنبال جونیور می دوید و می پرید و وقتی به او میرسید این بار نوبت جونیور
بود تا دنبال او بدود .
جونیور نفس نفس زنان فریاد زد:
جونیور : هییی پسر تو چقد سریع و فرز شدی دیگه نمیتونم مثل قبلنا بگیرمت
آسلات با چشم های درخشان سبز رنگش به جونیور نگاه کرد و سپس به سمتش دوید.
جونیور اورا از روی زمین بلند کرد و خندید .
جونیور : داره غروب میشه بیا برگردیم خونه دوست من
در خانه ربکا و دیگو مشغول صحبت بودند که صدای باز شدن در و سروصدای جونیور
به گوش رسید . سریع صحبتشان را قطع کردند . چهره ی جونیور مثل همیشه شاد و
پرانرژی بود .
جونیور : سلام مامان سلام بابا من اومدم
و یک راست به اتاقش رفت تا استراحت کند .
ربکا و دیگو هر دو سکوت کرده بودند و غرق در فکر بودند . دیگو سکوت را شکست
و گفت :
دیگو : فکر میکنی کارمون درسته ربکا ؟ممکنه خیلی پشیمون بشیم
ربکا سریع جواب داد:
ربکا: دیگو به این فکر کن که مدت هاست بیکار شدی حالا که یک فرصت خوب
گیرمون اومده باید ازش استفاده کنیم. آقای ساموئل بابت پوست این پلنگ کمیاب
میتونه پول خوبی بهمون بده
دیگو مردد گفت :
دیگو: ولی جونیور چی ؟!
ربکا با اطمینان گفت :
ربکا: جونیور بچه است یک مدت بگذره وقتی بدونه آسلات رفته فراموشش میکنه .
دیگو کمی فکر کرد و سپس سرش را به نشانه ی موافقت تکان داد.
نیمه شب بود که صدای رعد و برق جونیور را از خواب پراند . سرجایش
نشست و با مشت های گره کرده چشمانش را مالید. خمیازه ای کشید و به اطراف
نگاه کرد . چشمش به جای خالی آسلات افتاد که در تختش نبود . از جایش بلند
شد .
جای خالی آسلات نگرانش کرده بود . از اتاق بیرون رفت و تمام خانه را با دقت
گشت اما خبری از آن نبود . سپس به اتاق خواب پدر و مادرش رفت . در اتاق را
آرام باز کرد.
آرام زمزمه کرد
جونیور: مامان بابا
اما در اتاق کسی نبود . نگرانی جونیور بیشتر شد ،ترس از اینکه در خانه تنها
مانده و پدر مادرش و آسلات نیستند، بدنش را به رعشه انداخت. هراسان و با
عجله از خانه خارج شد . باران تندی میبارید و آسمان تاریک و سیاه بود .
جونیور در دلش نالید
جونیور : آه چه شب ترسناکی
جونیور ،در کارگاه پوست را باز دید که اندکی سوسوی نور از لای در بیرون زده
بود. حتما پدر و مادرش آنجا بودند . آب از سرو رویش میچکید و از سرما به
لرزه افتاد. با هر قدمی که به سمت کارگاه برمیداشت ، صدای چلب چلب چمن های
خیس و پر از آب زیر پایش بلند میشد .
کمی در را باز کرد ، از همانجا پدر و مادرش را دید که غرق کار بودند . اما
آسلات کجا بود ؟ چرا اورا هیچ جا پیدا نمیکرد؟ در همین لحظه دیگو پوست
پلنگی زیبایی را که در دست گرفته بود به ربکا نشان داد.
دیگو : اینم از این حالا بذاریمش تا خشک بشه
دیگو به سمت بند هایی که در کارگاه برای خشک کردن پوست از آن استفاده میشد
رفت و با گیره، پوست را به آن آویزان کرد .
جونیور با بهت و چشمانی کنجکاو ، به صحنه ی روبه رویش خیره شده بود. با خود
گفت این پوست پلنگ از کجا آمده ؟ چشم هایش در اطراف اتاق چرخید تا که لاشه
ی بی سر و دم و بدون پوست حیوانی را روی تخته ی چوبی کنار اتاق دید . دور
تا دور لاشه خون ریخته شده بود.
جونیور با ترس آب دهانش را قورت داد ضربان قلبش بالا رفت و خیلی تند در
سینه اش میکوید .
جونیور در دلش گفت :
“نه نه این امکان نداره این آسلات نیس اونا نمیتونن دوست منو بکشن”
ربکا سطل آبی رنگ را برداشت و بقایای لاشه ی بی پوست را در آن انداخت.
آسمان غرید و صاعقه، دل آسمان تاریک و سیاه را شکافت . دست و پای جونیور
میلرزید و به سکسکه افتاده بود. نمیخواست باور کند که آن لاشه ی بی جان و
بدون پوست در سطل آسلات بوده . به سرعت دوید و از آنجا دور شد .
دیگو آخرین گرد و غبار را از روی پوست کنار زد و آن را
با دقت روی میز چوبی پهن کرد. لبخندی از سر رضایت روی لبهایش نشست. ربکا که
کنار او ایستاده بود، با افتخار به حاصل کارشان نگاه میکرد؛ انگار تمام
روزهای سخت، گرسنگیها و شبهایی که با نگرانی سر بر بالش گذاشته بودند، حالا
قرار بود جبران شود.
صدای موتور خودرویی از پشت پنجره ی کارگاه به گوششان رسید . ربکا با ذوق
پرده را کنار زد و گفت:
ربکا: آقای ساموئله بالاخره رسید.
چند لحظه بعد، مردی میانسال، با کت و شلوار شیک و گران قیمت که کیف دستی
چرمی قهوه ای رنگی را در دست گرفته بود وارد کارگاه شد. آقای ساموئل،
مشتری قدیمی و همیشگیشان، بود که میل شدیدی برای خرید پوست حیوانات کمیاب
داشت .
نگاهش روی پوست پلنگ ثابت ماند. آرام جلو آمد، دستش را روی خز نرم آن کشید
و با دقت کیفیت آن را بررسی کرد. سرش را به نشانه تأیید تکان داد و گفت:
ساموئل: مثل همیشه کارتون بینقصه. همچین پوستی به این تمیزی، این روزها
خیلی کم پیدا میشه.
دیگو با غرور سینهاش را جلو داد.
دیگو: گفتم که از این معامله پشیمون نمیشید قربان
ساموئل لبخند زد، کیف چرمیاش را باز کرد و دستههای اسکناس را روی میز گذاشت
. ربکا با دیدن آن همه دسته های اسکناس خشک و نو، ضربان قلبش بالا رفته بود
و تند در سینه اش میکوبید. مدتها بود چنین مبلغی را یکجا ندیده بود.
ساموئل: اینم همه ی اون مبلغی که خواسته بودید تمام و کمال خدمت شما
چشمان ربکا از خوشحالی برق زد. با هیجان پول هارا شمرد و نگاهی سرشار از
رضایت به دیگو انداخت. لبخندی روی لب هر دویشان نشست؛ لبخندی که از امید به
روزهای راحتتر خبر میداد.
دیگو پوست پلنگ را با دقت تا کرد، داخل پارچهای ضخیم پیچید و آن را به
ساموئل تحویل داد. ساموئل نیز بسته را برداشت و سری تکان داد.
ساموئل: باز هم اگر پوست به این خوبی داشتید، خبرم کنید .
دیگو از ته دل خندهای کرد و گفت:
دیگو : به روی چشم قربان حتما. کی از شما بهتر و دست و دلباز تر .
وقتی خودروی ساموئل از مزرعه دور شد، ربکا با خوشحالی و ذوق زیاد دستههای
اسکناس را محکم در آغوش گرفت.
ربکا : نگاه کن دیگو ببین چقد پول نصیبمون شده دیگه اون روزای سخت بی پولی
تمام شد کلی چیز هست که باید بخرم .
هر دو خندیدند ، بیآنکه ذرهای احساس پشیمانی در چهرهشان دیده شود. برای
آنها، پوست پلنگ فقط یک کالا بود؛ کالایی گرانبها که بالاخره پس از مدتها،
طعم پول و آسودگی را به خانهی کوچکشان آورده بود.