
چند روز گذشت و جونیور به مریضی سخت دچار شد. مدام سرفه میکرد و تب داشت.
دیگو و ربکا خیلی برای او نگران بودند اما بیشتر از این بابت نگران بودند
که مبادا جونیور از ماجرای کشتن آسلات بویی برده باشد .
ربکا دستمال مرطوب و نمدار را از درون ظرف آب درآورد و چلاند و روی پیشانی
داغ جونیور گذاشت .
جونیور زیر لب چیزی زمزمه میکرد که نامفهوم بود .
دیگو : داره هذیون میگه
ربکا نگران و ترسیده به دیگو نگاه کرد .
ربکا: سریع برو دکتر و خبر کن دیگو تب جونیور پایین نمیاد
و سپس دستانش را بالا برد و بلند دعا کرد
ربکا: یا عیسی مسیح خودت پسرم رو نجات بده
حال جونیور کم کم بهتر شد اما منزوی و گوشه گیر شده بود .دیگر خبری از بازی
در دشت سرسبز نبود ،خبری از خنده ها و شوق و ذوق های کودکانه اش نبود .
ساکت و آرام یک گوشه مینشست و چیزی نمیگفت. حتی به زبان هم نیاورد که آسلات
کجاست و این برای ربکا و دیگو عجیب بود.
آن ها میدانستند که بخاطر نبود آسلات، جونیور افسرده شده اما خبر نداشتند
که آن شب جونیور همه چیز را دیده است. ربکا بشقاب هارا روی میز چید و
جونیور و دیگو را به میز شام دعوت کرد .
جونیور در سکوت به بشقابش خیره شده بود و چیزی نمیخورد. ربکا تکه گوشت سرخ
شده به همراه سبزیجات در بشقابش گذاشت و با لبخند گفت :
ربکا: بخور پسرم برای تو این شام و درست کردم تو که عاشق این غذا بودی چرا
نمیخوری ؟
دیگو هم او را به خوردن غذا تشویق کرد . جونیور بی میل کارد و چنگالش را
برداشت. کارد تیز غذاخوری را در گوشت فرو برد ، آن را تکه کرد و با چنگالش
در دهان خود گذاشت . هنوز غذا را نجویده بود که تصویر لاشه ی بدون سر و
پوست آسلات به یادش آمد. سریع تکه گوشت را تف کرد و عوق زد ربکا متعجب
پرسید :
ربکا: چیشده پسرم خوشت نیومد از غذا؟
دیگو تکه ای از گوشت را در دهان گذاشت و گفت :
دیگو: طعمش که عالیه !
جونیور با عجله به سمت دستشویی رفت و محتویات شکمش را بالا آورد. چشمانش
سیاهی رفت بی حال و بی رمق روی زمین افتاد .
آفتاب تیز از شیشه ی پنجره به درون اتاق تابید .
چشمانش از روشنایی اتاق باز شد . نور آفتاب و صدای جیک جیک گنجشگ ها مزاحم
خوابش شده بودند. خسته و خواب آلود سر جایش نشست احساس خستگی میکرد و بسیار
گشنه بود .چشمش به تخت آسلات افتاد . روی تخت کوچک آسلات، جعبه ای کادویی
سفید رنگ بود . با کنجکاوی به سراغ جعبه رفت و آن را باز کرد . کیفی قشنگ و
زیبا با پوست پلنگ در جعبه بود . کیف را با ترس لمس کرد انگار که آسلات را
نوازش میکند . انگار که بجای کیف، آسلات در آغوش او بود .
زیپ کیف را باز کرد و دستش را داخل آن برد ، چیزی درون کیف دستش را چنگ زد.
آه بلندی کشید و دستش را بیرون درآورد و به آن نگاه کرد . چند خراش سطحی
روی دستش دید. در یک لحظه سر آسلات از کیف بیرون آمد جونیور با وحشت کیف را
روی زمین پرت کرد و با گریه پا به فرار گذاشت . دور میز غذا خوری ، پدر و
مادرش نشسته بودند و غذا میخوردند . جونیور با گریه داد زد
جونیور: مامااااان ماماااان من آسلات رو دیدم اون تو کیف بود دستمو چنگ زد.
اما دیگو و ربکا انگار گوششان کر شده بود ، بیخیال مشغول غذا خوردن بودند .
جونیور جلوتر رفت و با صدای بلند تری داد زد
جونیور: مامان بابا با شمام چرا جواب نمیدید ؟
ناگهان ربکا و دیگو دست از غذا خوردن کشیدند و به سمت جونیور برگشتند .
ربکا لبخند میزد اما یک لبخند معمولی نبود، بیشتر شبیه لبخند شیطانی بود .
از گوشه ی لب ربکا خون میچکید. با همان لبخند مرموز گفت:
ربکا: گفتی آسلات رو پیدا کردی؟
جونیور با ترس جواب داد
جونیور : بله مامان اونو دیدم منو چنگ زد
و جای زخم دستش را به ربکا نشان داد .
ربکا به ظرف غذا اشاره کرد چشمانش برق میزد و حالت شیطانی داشت .
ربکا : داری اشتباه میکنی پسرم چون آسلات الان توی ظرف غذای منه
ربکا و دیگو باهم خندیدند ، خنده های بلند و طولانی . صدای قهقه های
بلندشان ،در مغز جونیور اکو میشد. قهقه ها تمام نمیشد جونیور گوش هایش را
محکم گرفت تا آن صداهای ناهنجار و گوشخراش را نشنود . سرش درد گرفت و از
پیشانی اش عرق میچکید .
ناگهان از خواب پرید . چه کابوس وحشتناکی دید! قلبش تند میزد و تنش خیس عرق
شده بود . بدنش میلرزید گوشه ی تختش کز کرده و پاهایش را بغل گرفت . سر را
روی زانوهایش گذاشت و گریه کرد . صدای آسلات یک لحظه به گوشش خورد . سرش را
بلند کرد از پشت پنجره صدا میآمد . انگار که آسلات او را صدا میزد .
سریع از جایش برخواست .چون هوا تاریک بود ، فانوسی برداشت و به دنبال صدا
راه افتاد . آسلات را کنار درختی دید . جونیور با خوشحالی او را صدا زد.
چشمان سبز آسلات در تاریکی شب میدرخشید او هم از دیدن جونیور خوشحال بود .
اما آسلات رویش را برگرداند و رفت . جونیور به دنبالش دوید .
فریاد زد
جونیور : وایسا پسر کجا میری ؟پیشم بمون نرو دوست من بدون تو خیلی تنهام
اما آسلات در دل جنگل گم شد . جونیور با فانوس بدون آنکه خبر داشته باشد
چقد از خانه دور شده، آسلات را صدا میزد و دنبالش میگشت. ناگهان به نقطه ای
رسید که فهمید آسلات کاملا ناپدید شده و ممکن نیست اورا پیدا کند.
از پشت سرش صدای خرخر نفس هایی را شنید سریع پشت سرش نگاه کرد . آسلات را
دید . با چشم هایی براق وحشی غرشی کرد. سفیدی دندان های نیش تیزش که برای
دریدن آماده بود در تاریکی شب چشمک میزد . فانوس از دست جونیور افتاد و
شکست و همه جا را خاموشی مطلق فرا گرفت .
ربکا و دیگو هر دو در جنگل نام جونیور را فریاد میزدند . دو روز از گم شدن
جونیور میگذشت . دیگر داشتند نا امید میشدند که ناگهان دیگو فریاد زد:
دیگو: وای خدای من ربکا بیا اینجا بیا اینجا لباسای جونیوره
دیگو با دوتا دست به سرش میزد و روی زانو هایش افتاد . شانه هایش از گریه
میلرزید . ربکا با قدم هایی سست و آرام خودش را به جسد دریده شده ی پسرش
رساند . بدن جونیور تکه تکه شده و متلاشی بود .
ربکا با دیدن آن صحنه ی تلخ و دلخراش جیغی کشید و غش کرد . اهالی مزرعه که همگی
همراه دیگو و ربکا دنبال جونیور میگشتند از راه رسیدند .همه ترسیده بودند و
آن اتفاق وحشتناک برای همیشه در ذهنشان ثبت شد . سال ها گذشت و با فرا
رسیدن سالگرد مرگ جونیور ، ربکا و دیگو برای آرامش روح او و برای اینکه
جونیور آن هارا ببخشد همان جایی که جسد را پیدا کرده بودند گل پرپر میکردند
و دعا میخواندند . ربکا و دیگو پشیمان و نادم با خودشان عهد بستند که دیگر
هیچ حیوانی را قربانی طمع خود نکنند زیرا طمع آن ها جان بچه ی خودشان را
گرفت ….
و شاید جونیور هنوز هم در دشت های سرسبز ، زیر نور طلایی و گرم خورشید ، با
آسلات بازی میکند و از آسمان ها با لبخند برای پدر و مادرش دست تکان میدهد.
پایان