
با شانه های افتاده و قدی خمیده ، سست و بی رمق به سمت خانه گام برداشت . به اطرافش نگاه کرد. حیاط پر شده بود از برگ های زرد پاییزی و درخت های لخت و عریان بدون برگ.
لبخند تلخی زد . همیشه همسرش به حیاط و باغ میرسید و برگ های خشکیده ی وسط حیاط را جمع میکرد احتمالا وقت نکرده بود .
وزش باد سرد پاییزی برگ های روی زمین را با صدای خش خش به این طرف و آن طرف جابه جا میکرد. چشم از اطرافش گرفت و در جیب کتش دست برد و دسته کلید خانه را برداشت هنگام چرخاندن قفل در دستانش میلرزید .
چراغ های خانه خاموش بود و تاریکی و سکوت مطلق همه جا را فرا گرفته بود . یه قدم آهسته به جلو برداشت. به دور و برش نگاه کرد . روی مبلها ملحفه ی سفید رنگی کشیده شده بود وگوشه ی سقف خانه و لوستر های آویزان شده تار عنکبوت بسته بود .
چند قدم جلوتر رفت و کنار میزی که قاب عکس دونفره ی خودش و همسرش عسل بود ایستاد . قاب عکس را برداشت و به آن خیره شد .
این سکوت و آرامش خانه آزارش میداد چرا خبری از عسل نبود. با صدای نسبتا بلندی فریاد زد
+ عسسسل کجاییی چرا خونه سوت و کوره من اومدمااااا
دوباره نام همسرش را صدا زد اما این بار آرام تر
+ عسلم کجایی ؟
ناگهان صدای جیغ بچه سکوت خانه را شکست . اخم های عارف از تعجب در هم رفت . او با فریاد خود بچه را بیدار کرده بود ؟
عسل به تندی از پله ها پایین آمد . و با تشر به او گفت
عسل : چه خبرته بچه رو ترسوندی چرا داد میزنی ؟ تازه خوابونده بودمش
عارف به همسرش نگاه کرد . عسل همان لباس حاملگی بلند سفید تنش بود با موهای شلخته و باز . به نظر او همسرش حتی در ساده ترین و شلخته ترین حالت زیبا بود . لبخندی روی لبش نشست . عسل خجالت زده دستی به موهایش کشید و گفت
عسل : اینجور نگام نکن بخاطر بچه ی فسقلی تو وقت نکردم به خودم برسم از بس نق میزنه
عسل با عجله از پله ها به سمت اتاق خواب بالا رفت . عارف هم بلافاصله دنبال او دوید . به اتاق خواب که رسید ، عسل سرپا نوزاد تازه به دنیا آمده شان را در آغوش گرفته بود و برایش لالایی میخواند و قدم میزد .
گریه های نوزاد آرام آرام داشت کم میشد . و بلاخره بعد از آخرین هق هق هایش به خواب رفت . عارف روی تخت خواب دو نفره شان نشست و محو تماشای همسر و فرزندش شد . با صدای بم و گرفته اش گفت
عارف : خوابید؟
عسل سرش را به نشانه ی آره تکان داد و بچه را آرام در گهواره اش گذاشت .
عارف آغوشش را برای عسل باز کرد و به او گفت
عارف : بیا اینجا
عسل با لبخند دلربا و شیرین، خود را در آغوش همسرش انداخت و دستانش را دور گردن او حلقه کرد . عارف با دلتنگی زیاد تن عسل را سفت به خود فشار داد و از عطر موهایی که دور گردنش ریخته بود بویید .
عسل با خنده نالید
عسل : عزیزم بدنم درد گرفت داری خفم میکنی
عارف گفت
عارف : چون خیلی دلم برات تنگ شده دلم میخواد اونقدر فشارت بدم که توی تنم حل بشی و همیشه باهام بمونی .
عسل صورت عارف را نوازش کرد . عارف چشمانش را با غم بست . عسل چشمان عارف را بوسید و گفت
عسل : چرا چشمات غمگینه ؟ برای چی ناراحتی عزیزم
عارف : خیلی خستم چند شبه نخوابیدم میتونی منم عین پسرمون بخوابونی؟
عسل از روی پاهای عارف بلند شد و در کنارش نشست به پاهایش اشاره کرد و گفت
عسل : سرتو بذار روی پاهام تا بخوابونمت
عارف بدون معطلی روی تخت دراز کشید و سرش را روی پاهای او گذاشت . عسل موهای اورا نوازش کرد. عارف چشمان پف کرده ی خسته اش را بست . و زیر لب زمزمه کرد
عارف : دوست دارم عسلم
و کمی بعد به خواب عمیقی رفت .
با هر قدمی که به سمت اتاق خواب برمیداشت ، آن چنان قلبش میکوبید انگار که میخواست از سینه بیرون بیاید. خنده های پر از عشوه زنانه و آه و ناله های مستانه از پشت در اتاق به گوش میرسید . از پشت در هم میتوانست بفهمد اتفاق شومی انتظارش را میکشد اما نمیخواست باور کند . گاهی وقت ها باور کردن سخت میشود حتی بعد از آنکه حقیقت را میبینیم .در اتاق را باز کرد .
فرصت هیچ عکس العملی نبود چون دیر شده بود . با دیدن همسرش در آغوش زنی غریبه بر روی تخت دنیا بر سرش آوار شد . بی درنگ از اتاق بیرون رفت . درد شدیدی را در رحمش احساس کرد یه لحظه ایستاد و شکمش را گرفت و با گریه نالید . همه چیز در مقابل چشمانش دایره وار میچرخید و سرگیجه گرفته بود . یک قدم به جلو که برداشت، پایش روی پله ها پیچ خورد و جیغ بلندی کشید .
با صدای جیغ ،نفس نفس زنان و با گریه از خواب پرید . پیراهنش از عرق خیس شده و به تنش چسبیده بود . با وحشت از جایش بلند شد و عسل را صدا زد.
به پایین پله ها که رسید عسل را دید که به پهلو روی زمین افتاده و لباس سفید حاملگی اش غرق در خون بود و با چشمان باز به او خیره نگاه میکند . دستان لرزانش را جلو برد و روی شکم برآمده ی عسل گذاشت . با بغض زمزمه کرد.
عارف : عسل ؟ من شمارو کشتم ؟
ناگهان عسل از جلوی چشمان او محو شد . عارف روی زانوهایش نشست و با گریه فریاد زد
عارف : من پشیمونم عسل منو ببخش منو ببخش منو ببخش
عارف مانند دیوانه ها موهایش را چنگ میزد و نجوا کنان به سمت اتاق خواب مشترکشان رفت جایی که هنوز حضور همسرش را حس میکرد.
عارف : منو ببخش منو ببخش منو ببخش
عسل در گوشه ی اتاق کنار گهواره نشسته بود. انعکاس نور آفتاب از پشت پنجره ی اتاق روی عسل افتاده و حالت چهره اش را مثل فرشته ها نورانی کرده بود . هر دو بهم خیره شدند .
بعد از مرگ او دیگر هیچ حرفی برای گفتن نداشت جز
عارف : منو ببخش
عسل با چهره ای غمگین لبخندی به او زد و بعد گهواره را تاب داد....