
آرش
با صدای زنگ گوشیم، صدف که توی بغلم خواب بود تکونی میخوره و روشو میکنه اون سمت و دوباره میخوابه. نگاهی خسته ای به صفحه ی گوشی که اسم دلسا رو در حال تماس نشون میداد انداختم سریع جواب دادم
دلسا: الو آرش خوبی ؟
+ممنون خیر باشه چیزی شده ؟
دلسا:خواب بودی؟
+آره الان بیدار شدم
دلسا: صدف چطوره؟
+اونم خوبه خوابیده
دلسا: میگم آرش دفترچه ای که بهت دادمو چیکار کردی اون دفترو نشون کسی ندیا مال آیداس اصلا نباید بهت میدادمش اونو با خودت بردی زود برش گردون
گیج میپرسم
+کدوم دفترچه؟
دلسا: بابا همون که دیروز بهت نشون دادم
+ ااخ یادم نبود با عجله که رفتم اینم گذاشتم تو جیبم
دلسا: خوندیش ؟
+نه وقت نکردم مگه چیز مهمی توشه ؟
دلسا: نه نه ولش کن فقط بیارش صدفم اونو نبینه ها شاید آیدا دلش نخواد کسی بخونشون .
کلافه میگم: باشه امر دیگه ای نیس ؟
دلسا:نه برو به بقیه خوابت برس بای.
گوشیو که قط میکنم میرم تو فکر. ینی آیدا چی نوشته که دلسا گفته بود شاید دلیل رفتن آیدا توی همین دفترچه نوشته شده باشه . نگاهی به صدف که آسوده و راحت کنارم خوابیده میندازم. از توی جیب کتم دفترچه رو درمیارم دلسا منو خیلی کنجکاو کرده بود. دفترچه رو باز میکنم توی صفحه ی اولش با دستخط قشنگ نوشته بود" نمیدونم از کجا باید شروع کنم ،شاید باید از خاطرات بچگیم تا الان رو بنویسم. من خاطرات قشنگی داشتم. اون زمانا که بچه بودم ،دوستی به اسم آرش و دلسا داشتم. ما همیشه باهم بودیم و بازی میکردیم. همین الان یاد خاطرات خاله بازیمون با آرش و دلسا افتادم.
دلسا مامان من بود، آرشم خالم بود .آرش چادر گلدار مامانشو سرش میکرد و نقش خاله رو بازی میکرد. وای که چقدر بامزه بود .دلسا که مامان من بود بهم میگفت:
[ دخترم بریم پیش خالت مهمونی]
و من دستشو میگرفتم و باهم میرفتیم پیش خاله آرش. جالب اینجاس حتی اسم آرش و هم تو بازی عوض نکردیم و همون خاله آرش گذاشتیم بمونه .آرش هم که وسایل خونه رو چیده بود یخچال و گاز و ظرف و ظروف کوچیک که برای بازی بچه ها بودن مارو دعوت کرده بود تا برامون غذا بپزه. ما رفتیم خونش و آرش منو بغل کرد و میبوسید و میگفت:
[ خوش اومدین ]
و چادرشم رو سرش گرفته بود وای که بهش فکر میکنم چقد خندم میگیره .منم همش بوسش میکردم و هی میگفتم :
[دوست دارم خاله برام بستنی میخری خاله؟ خاله با من بازی میکنی؟ ]دلسا هم منو الکی میزد و میگفت خاله رو اذیت نکن. آرشم منو ناز میکرد خیلی تو نقش خاله فرو رفته بود .خخخ خلاصه این یکی از خاطرات شیرینم با اونا بود که امشب یادم اومد بنویسم....
لبخند محوی روی لبهام میشینه این خاطره واقعا مسخره بود. چون ما سه تا همیشه باهم بازی میکردیم ، من تو بازی خاله ی اونا شدم. خیلی دوس داشتم بدونم دیگه چه چیزایی نوشته ورق زدم و شروع کردم خوندن.
"
نوجوون که بودم تازه اوج دوران بلوغ احساسیم بود. اونجا فهمیدم که یه حس های خوبی بهم دست میده وقتی آرش و میبینم، وقتی دستمو میگرفت، وقتی بغلم میکرد قلبم تندتند میزد. دوس داشتم همیشه به یه بهانه تو بغلش باشم. همیشه عادت داشت موهامو بهم بریزه و مسخره کنه که خیلی حرصمو درمیاورد. بعدش که از دست کاراش به گریه میافتادم سریع با ترس میومد بغلم میکرد و لپم و میبوسید میگفت "ببخشید غلط کردم گریه نکن الان بابات میاد دعوام میکنه" سعی میکرد آرومم کنه منم چون میدونستم میترسه صدای گریمو بالاتر میبردم تا بابام بیاد سراغش و حسابی کتکش بزنه .
چون مامان بابام روی من خیلی حساس بودن. بعدش که بابا فرهادم گوششو میگرفت و میپیچوند میگفت بار آخرت باشه دخترمو اذیت میکنی و اونم همش میگفت غلط کردم عمو غلط کردم منم کلی میخندیدم بهش و براش شکلک درمیاوردم اون موقع ها نمیدونستم این کششی که نسبت بهش دارم چیه. بزرگتر که شدیم من شدم ۱۶ ساله و اون ۱۸ دبیرستانی بودیم ، اون تازه برای اولین بار با یه دختر آشنا شده بود که مدتی باهاش چت میکرد و حرف میزدن من خیلی ناراحت شدم دلم میخواست آرش و خفه کنم از اینکه هر دختری رو به من ترجیح میداد مگه من چی کم داشتم تازه از اون دختره هم خوشگلتر بودم یه دختر چاق با پوست سبزه موهای مشکی اصلا هم خوشگل نبود. نمیدونم چی تو اون دید که از اون خوشش اومد.
آرش دوست دخترای زیادی داشت و از قهرو جدایی و آشتیاش با من دردو دل میکرد. همیشه میگفت تو بهتر از دلسایی و خوب به حرفام گوش میدی .منمیخواستم عشق زندگی آرش باشم نه یه آدمی که فقط بشینه و به دردو دل و شکست عشقی های اون گوش بده. من میخواستم آرش چشماشو باز کنه و منو هم ببینه. اما هیچوقت ندید. ای کاش میتونستم بهش بگم چقد دوسش دارم ولی اون منو فقط به چشم یه دوست میبینه. امیدوارم یه روز آرش عاشقم بشه جوری که نفس کشیدن بدون من براش سخت بشه .خخخ نوشتمو با یه شعر غمگین و زیبا تمام میکنم
اگر چه دیر میشوم ،
ولی بدان که میرسم
به فاصله فکر نکن ،
کمی بمان که میرسم
اگر چه عمر رفته و ،
جوانیام پیر شده
به تو در این جهان نشد
در آن جهان که میرسم .
چشمان آرش از حیرت بر روی دل نوشته های آیدا باز مانده بود. دفترچه را زود بست مات و مبهوت به آن نگاه کرد. باورش نمیشد آیدا همچین حسی نسبت به او داشت سرش را تکان داد و گیج زیر لب زمزمه کرد
آرش: اینا چی بود من خوندم آیدا دوسم داشت؟