
پارت چهاردهم
زمان حال
+بهم دروغ گفتین من دختر شما نیستم
یاسمین : آیدا قربونت برم داری چی میگی این حرفا چیه میزنی
سیل اشک هایش را با پشت دست پاک میکند و با غم تکرار میکند
+من دختر شما نیستم دروغ نگو به من انکار نکن
فرهاد اینبار مداخله میکند و سعی میکند آیدا را آرام کند .
فرهاد: دخترم این حرفارو کی بهت زده؟ تو دختر منو یاسمینی
+ یکی خیلی وقت پیش گفت که دختر شما نیستم آخرین پیام و همین امروزگرفتم که گفت برای اینکه بهت ثابت بشه برو تست دی ان ای بده اون شخص اینقد مطمعنه از حرفاش که بهم میگه برو تست بده
فرهاد با ناراحتی نگاهی به یاسمین میاندازد یاسمین آهی میکشد. آن روز رسیده بود روزی که همیشه از آن هراس داشتند روز اعتراف کردن به همه چیز....
***************************************************
آیدا
تصمیممو گرفته بودم. باید از این خونه میرفتم من به این خونه و آدماش تعلق نداشتم. باید همه چیو رها میکردم. دیدن فرهاد و یاسمین حالمو بدتر میکرد باعث میشد هربار که چشمم تو چشمشون میوفته یادم بیاد من کیم و از کجا اومدم .حس غریبگی داشتم و حالا فقط دلم میخواست فرار کنم. از این خونه و اینهمه وسایل تنها یک ساک لباس با خودم میبرم . برای آخرین بار نگاهی به اتاقم ميندازم. به تخت خوابم، به تابلو های نقاشی که روی دیوار اتاق آویزونه، به میز توالت حتی به قاب عکس سه نفره ی منو مامان بابای قلابیم که روی میز عسلی کنار تختم گذاشتم .
قطره اشکی از چشمم سرازیر میشه آهی میکشم و از اتاق خارج میشم. دلم از همه گرفته بود از مامان بابایی که منو فروخته بودن از زنو مردی که منو خریده بودند و تا به امروز نگفته بودن دخترشون نیستم .درد بی هویتی بودن حتی از درد عشق یکطرفه هم بدتر بود....
***************************************************
راوی
نادیا روی تاب سفید دونفره ی حیاط منتظر نشسته بود. مادرش به حیاط آمد و اورا صدا زد
+نادیاااا بیا داخل هوا سرده سرما میخوری
نادیا دستان یخ زده اش را در جیب سویشرت صورتی رنگش کرد و جواب داد
_باشه مامان الان میام
مادر سری به نشانه ی تاسف تکان داد و به داخل رفت. نادیا خسته از انتظار برای آمدن فرنام، دانست که امشب هم دیر می آید و الکی انتظار میکشد. از روی تاب با ناراحتی برخاست در همین لحظه صدای باز شدن در را شنید. سریع به سمت در چرخید و فرنام را دید. لبخندی از شادمانی روی لب هایش نشست. به سمت فرنام دوید و با خوشحالی گفت
_سلام فرنام بلاخره اومدی
فرنام مست و منگ نگاهی به نادیا کرد. امشب همراه مینا دوس دخترش زیاده روی کرده بود و مشروب زیاد خورده بود. با لحن مستی جواب میدهد
فرنام: بهههههه دختر عموی عزیزممممم چطوری جوجههههه
نادیا از لحن و طرز حرف زدن کشدار او و همچنین چشمان سرخش فهمید که مست کرده سریع جلو آمد و دست فرنام را گرفت
_ بذار کمکت کنم ببرمت داخل چرا مست کردی فرنام ؟
فرنام بیخود میخندید
فرنام: خودم میتونم بیام دستمو ول کن بچه
نادیا ناراحت دست اورا ول میکند و با بغض میگوید :
_من بچه نیستم بزرگ شدم حالا دیگه ۱۸ سالمه
فرنام دوباره میخنددد و دستی لای موهای پرپشت و بلند او میکشد و جواب میدهد
فرنام : برای من هنوز همون نادی کوچولویی همون آبجی کوچولو
نادیا جیغی میکشد و با حرص میگوید
_ به من نگو آبجی من خواهر تو نیستم
فرنام بی حوصله گفت
فرنام: خب باشه خواهرم نباش زوری نیس دیگه همون نادی خالی باش
صورت کش آمده و دمغ نادیا را میبیند. به نظرش نادیا ،دختر بچه ی زیبا و خواستنی می آمد اما جور دیگر نمیتوانست به او فکر کند. بینی اورا که از سرما قرمز شده بود میکشد و با خنده میگوید
فرنام :بریم داخل هوا سرده .....[]