
در اتاقم زده میشه . بلافاصله مامان یاسی میاد تو.
یاسمین : آیدا عزیزم بیا پایین منو بابات میخوایم باهات صحبت کنیم .
پوفی میکشم. میدونستم الان میخوان چی بگن. با بی میلی از رخت خوابم بلند میشم و پشت سر مامان راه میوفتم .
بابا روی مبل منتظر نشسته بود . نگاهی بهم میندازه و میگه بشین آیدا
کنارش میشینم. روم نمیشد تو صورتش نگاه کنم برای همین سرمو پایین ميندازم و با انگشتای دستم بازی میکنم
+ جانم بابا؟
بابا فرهاد با همون صدای خشک و جدی بهم میگه
بابا : خبری از اون مرتیکه
یکباره نوچی میگه و دستی به ریشاش میکشه و ادامه میده
بابا: لااله الا الله از دست شما جوونا آخه شما دوتا چتونه با خانواده ی فرنام صحبت کردم میگن اطلاعی از وضعیت زندگی تو و فرنام ندارن و فرنامم مدتیه نیومده خونه و مثل اینکه سرش شلوغه رفته سفر کاری و اطلاعی از قهر شما دوتا نداشتن و حالتو هم پرسیدن که گفتم خوب نیستی. گفتم بهش بگن باید عین مرد بیاد اینجا حرف بزنه چرا دیگه نمیخواد باهات زندگی کنه و بعد گورشو گم کنه بره.
مامان میشینه کنارم و دستامو تو دستش میگیره
یاسمین: میخوای ازش جدا بشی ؟
سرمو به نشونه ی منفی تکون میدم و با ناراحتی میگم
+ نه هنوزم دوسش دارم اما اون دیگه نمیخواد منو ببینه ازم دوری میکنه
مامانم دستشو نوازش وار روی زخم پیشونیم میکشه و آروم میگه
یاسمین : هنوزم نمیخوای بگی بین تو فرنام چه اتفاقی افتاده ؟ اگه فرنام تورو نمیخواد پس ازش جدا شو
دستمو روی گردنبندم میکشم همون گردنبندی که فرنام برام خریده بود .
+ میدونم چرا ازم دوری میکنه اونم دوسم داره میدونم
بابا فرهاد عصبی و کلافه میگه
بابا : از کی تا حالا اینقد ساده و احمق شدی؟ آیدا تو اینجوری نبودی . اگه دوست داشت که دو هفته بی خبر نمیرفت تو رو اینجا تنها بذاره و سراغت نیاد این چه دوس داشتنیه ؟که نه جواب زنگ هاتو میده نه پیام هاتو .چه دوس داشتنیه که جای اینکه تورو خوشحال و شاد کنه ناراحت و افسرده کرده . من و مادرت دیگه دوس نداریم تورو اینجور ببینیم بیا و ازش جدا شو اینقد خودتو عذاب نده
حالم خیلی بد بود . بدتر از چیزی که مامان بابا تصور میکردن . بودن فرنام توی زندگیم یجوری عذابم میداد، نبودنش بدتر عذابم میداد. هیچکس درک نمیکرد چقدر میتونم عاشق آدمی باشم که اون همه بدی بهم کرده اسمش رو حماقت میذاشتن.
با تموم خیانت هاش، بی محلیاش، با همه ی سرد بودناش اما هنوزم نمیخواستم باور کنم که دوسم نداره و امید داشتم یه روز بلاخره برمیگرده اما دیگه داشتم نا امید میشدم . از اینکه هر شب منتظر فرنام باشم تا دلش برام تنگ بشه و برگرده پیشم خسته شدم از انتظار دیگه خستم . از انتظار الکی خستم...
***************************************************
کلاس نقاشی امروزو با هر انرژی و توانی که داشتم برگزار کردم . سعی کردم تو اون چند ساعتی که سر کلاس بودم کسی از حال آشفته ی درونیم با خبر نشه و همه روی خوبمو ببینن. وسایلمو که جمع میکردم و توی کیفم میذاشتم گوشیم زنگ خورد . با حس اینکه فرنامه با عجله دنبال گوشیم توی کیفم گشتم و خوشحال اونو درآوردم. اما با دیدن اسم فرحان ذوقم کور شد و لبخند روی لبام ماسید .
تماس و وصل میکنم و جواب میدم
+ سلام فرحان چطوری؟
فرحان: بدک نیستم زن داداش تو چطوری دیگه سر نمیزنی به ما خبری ازت نیس
از پشت گوشی هم میشد فهمید صداش گرفته و ناراحته
+ خوب نیستم چرا دروغ بگم. منو فرنام خیلی مشکلات داریم من میخوام حلشون کنم اما فرنام نمیخواد .خبری ازش ندارم تو داری ؟ میشه اگه دیدیش بگی بهم زنگ بزنه
فرحان با همون صدای گرفته و ناراحت میگه
فرحان : اینجا هم زیاد نیومد خبری ازش نیس زنگم میزنم میگه کار دارم و قطع میکنه .زن داداش تورو خدا آشتی کنید زود شما دوتا حیفین از هم جدا بشین میدونم فرنام هنوز دوست داره فرنام خیلی عاشقته همیشه اینو بهم میگفت
لبخند غمگینی میزنم
چی میتونستم بگم. فرنام حقیقت رو به هیچکس نگفت . منم قصد نداشتم بگم تو این مدت چه مشکلاتی با فرنام داشتم نمیخواستم عشقمو جلوی کسی کوچیک کنم و اونو پیش همه خراب کنم...
فرحان با همون لحن ناراحت ادامه میده
فرحان : نه فقط من مامان و بابا هم ناراحتن . بیا امشب پیش ما .میخوان تورو ببینن . مامان گفت بهت نگم اما خودش گفت به آیدا بگو بیاد شب پیش ما اونم خیلی داره غصه میخوره از دست کارای فرنام .
با اینکه حوصله نداشتم اما چاره ای جز قبول کردن نبود، برای همین دعوت خانوادهی شوهرم رو قبول کردم ...
***************************************************
دلم نمیخواست برم خونه ی مامان و بابا. امشب دلم میخواست خونه ی خودم باشم . خونه ی خودمو عشقم .
هرچند که عشقم دلش نمیخواست کنار من باشه . اما دلم هواشو کرده بود .
وقتی وارد خونه میشم . نفس عمیقی میکشم . چرا دیگه بوی عطرشو اینجا حس نمیکنم .
بی حال و بی رمق وارد اتاق خوابمون میشم . تمام خاطراتمونو مرور میکنم . چشمام دوباره خیس میشن . قاب عکس دو نفرمون همه جای اتاق و خونه هست . به عکسش خیره میشم و
زیر لب آروم میگم :
دلم برات تنگ شده فرنام
اشکام جاری میشن . سمت کمد لباساش میرم و یکی از پیرهناشو از توی کمد درمیارم . هنوز بوی عطرشو میداد .
پیرهنو با تموم وجودم بو میکشم و زار زار به حال بخت بدم گریه میکنم.
سهم من از عشق چی بود ؟
فقط گریه، فقط غم، فقط دوری ،فقط جدایی . چرا عاشق هرکس میشدم باهام نمیموند؟ چرا مگه گناهم چیه حتی اگه خودمم بخوام با تموم بدیاش کنارش بمونم اون نمیخواست .
اینقدر ضعیف و بدبخت شده بودم که حالم از این ورژن آیدا بهم میخورد. همینجور که پیراهنش و سفت بغل کرده بودم روی تختم دراز میکشم . چشمام از شدت گریه میسوخت و شقیقه هام نبض میزدن .
سرم بدجور سنگین بود و درد میکرد.
گوشیمو چک کردم . هیچ پیامی نداده بود. با اینکه میدونستم جوابمو نمیده اما دوباره بهش زنگ زدم . بوق میخورد اما جواب نمیداد . آهی کشیدم و گوشیو خاموش کردم
چشمام سنگین شدن کم کم به خواب عمیقی فرو رفتم .