فردا

صبح شد،

و آفتاب از پشت پنجره ی اتاق تنهایی من ، خبر از یک روز تازه میداد.

من کنج اتاق روی تخت،

به این فکر میکنم که فردای دیروز هم آمد.

یک دیروز بدون تو گذشت و یک فردا هم قرار است بدون تو بگذرد .

قصد نداری برگردی ؟

من از دیروز های مایوس کننده بیزارم

و هر روز به خودم میگویم "صبر کن ، فردا روز قشنگ تری است او می آید."

ولی انگار فردا هم همان دیروز است .

اگر بر نمیگردی ،

دیگر برای فردا مشتاق نخواهم بود .

شاید حق با محمود درویش باشد که میگفت :

فردایم را از من بگیر و دیروزم را پس بده و بگذار باهم بمانیم....

سوگند