
تصویری که میبینید من نیستم اما چرا این عکس رو گذاشتم و مفهومش چیه
سه سال پیش من توی یک بحران روحی بسیار بد گرفتار شده بودم .
یکسالی میشد مدرک لیسانسمو گرفته بودم و هیچ شغلی هم نداشتم .
نه اینکه شغل نباشه خودم نمیخواستم شاغل باشم
و مشکلات روحی دیگه از جمله نادیده گرفته شدن از طرف شخصی که بشدت دوسش داشتم
به نظرم من بزرگ ترین درد برای یک آدم اینه کنار کسی که دوسش داره باشه و احساس تنهایی بکنه .
من اون آدم رو خیلی دوس داشتم اما کنارش تنها بودم .
و مشکل دیگه ای هم که بود مریضی و مرگ زود هنگام خالم بود . (اون فقط یک خاله نبود زن عموم هم میشد یعنی مامانم با خواهرش جاری بودن و بابام و عموم هم باجناق بودند.)
مرگش خیلی تاثیر بدی توی روحیم گذاشت . اون جای مادرم بود. از بچگی کنار اونا بزرگ شده بودم.
بگذریم نمیخوام امشب و با این خاطره های تلخ زهرمارم کنم چون اومدم اینجا پست بذارم بگم چقدددددددرررررر سوگند امشب خوشحاله .
من اینجا دوستای کمی دارم . همیشه سوگند همینجور بوده زیاد با کسی بُر نمیخوره و نزدیک نمیشه اما دلیل بر غرورش نیست. همین مخاطبای کمی هم که لطف میکنن کامنت میذارن و نوشته های منو میخونن نمیدونن چقدر بهم انگیزه میدن و چقدر برام با ارزشن و دوسشون دارم . خوشحالم که هستید واقعا .
خلاصه خواستم بحران های روحی سه سال پیشو بگم .
یه روز که افسردگی بیداد میکرد با صورتی رنگ پریده و بیحال چشایی که بخاطر گریه پف کرده بود و زیرشون بخاطر بیخوابی تیره شده بود و قلبی که شکسته بود از جام پاشدم گفتم اینجور نمیشه اینجور درست نیست
یکاری باید بکنی . چمیدونم مثلا رمان بنویس . از عشق بنویس . خودتو جای شخصیت رمانت بذار دختری باشه که شکست خورده و آسیب دیده . رفتم جلوی آینه موهامو جمع کردم رژ قرمز زدم . باید سوگند شکسته ترمیم میشد.
هیچکس تو اون شرایط کمکم نکرد من خودم خودمو بالا کشیدم . من نذاشتم سوگند تنها توی افسردگیاش پژمرده بشه و بمیره .
قلم و دفتر آوردم شروع کردم به نوشتن اولین رمانم .
رمان قصه ی ماه .
البته من قبلش روزمرگی و دلنوشته زیاد مینوشتم اما در حد رمان بلند و داستان نه .
بعدش چنل زدم. بعد از اون توی ویرگول اومدم و رمان قصه ی ماه رو پست میکردم.
سرگرم شده بودم بعد از اون کلاس زبان گذاشتم یه مدتی تدریس کردم اولین حقوقمو که گرفتم چقدر ذوق کردم .
بعد از اون دلم خواست زبان فرانسه رو دوباره شروع کنم .
چون خیلی سال ها پیش میخوندم . دوباره شروع کردم و حالا دو زبان بلدم .
در کنار این ها سوگند تصمیم گرفت رمان ها و داستان های جدید تری بنویسه شعر بنویسه دلنوشته های عمیق تر و پرمعنی بنویسه . همشونو توی ویرگول پست میکردم
و بعد تصمیم گرفتم استعدادمو هدر ندم و پیج اینستا بزنم اونجا هم فعالیت کردم و چند هفته ای میشه مرتب کلیپ عاشقانه با دلنوشته هام میسازم و پست میکنم .
و حالا امشب میبینم که یکی از فالور هام بهم گفته تبریک میگم پستت رفته تو اکسپلور
میبینم که نویسنده ی محبوبم که دلنوشته های قشنگی مینویسه تشویقم میکنه و میگه خیلی زیبا مینویسی احسنت
میبینم که یه گوینده ی خوش صدا به اسم آرزو خانم که نوشته های بقیه رو به صورت دکلمه میخونه توی دایرکت میاد و منو به ادامه ی کارم تشویق میکنه و میگه در تو این توان نویسندگی رو دیدم و بهم گفت که یکی از نوشته هامو میخونه و استوری میکنه .
میبینم که آدمای خوب و باسوادی فالوم میکنن از جمله کارگردان و تهیه کننده ها
من واقعا خیلی خوشحالم . خیلی زیاد . هنوز زیاد کار دارم و جا برای پختگی و تجربه هست . اما دارم زود به خواستم میرسم .
سوگند بعد از سه سال امروز رسید به اینجا با تلاش خودش با حمایت کسایی که بهش انگیزه دادن نوشتن رو ادامه بده .
پس به سلامتی خودم که از همه ی اون خاطره ها ی بد عبور کردم. گذشتن سخت بود اما هر چی بود گذشتم و خودمو در مسیر جریان زندگی قرار دادم تا منو به همینجایی که هستم برسونه .
امشب وقتشه .
وقتشه حالا دیگه از خودم تشکر کنم بخاطر قوی بودنم
وقتشه به خودم افتخار کنم .
من خیلی چیزا برای افتخار کردن دارم . دیگه خودمو کم ارزش نمیدونم . دیگه خودمو با کسی مقایسه نمیکنم .
دیگه برای اینکه توی چشم کسی باشم التماس نمیکنم.
توی دبیرستان من همیشه شاگرد اول بودم و با دو نفر همیشه رقابت درسی داشتم .
یکیش رفت روسیه و دندان پزشک شد و یکیش هم مهندس شد .
سوگند به کجا رسید؟ اون دانش آموزی که زرنگ کلاس بود و نمره هاش از همه بالاتر بود؟
اینا فکر هایی بود که عذابم میداد .
اما سوگند با وجود محدودیت هاش مطمئنم روزی از همشون بیشتر میدرخشه .
به خودم ایمان دارم به خودم افتخار میکنم و خودمو خیلی دوست دارم .
خیلی خوبه آدم به جایی برسه که به خودش افتخار کنه .
امیدوارم شما هم روزی برسه که به خودتون افتخار کنید .
و از خدا تشکر کنید برای خلقت خودتون چون خدا هیچکس رو بی دلیل به این دنیا نمیفرسته .
این پست من انگیزشی بود و دلم میخواست حال خوبمو با شما شریک بشم و بگم من تونستم از بحران هام عبور کنم و خودمو بالا بکشم پس شما هم میتونید.
فقط کافیه اراده کنید.
سوگند.
1405/8/22