
دیروز ساعت دوازده و نیم ظهر وقتی برادر زاده ی نه سالم از مدرسه اومد خونمون ، مثل همیشه سریع اومد توی اتاقم و کنارم روی تخت نشست .
از درس و کلاسش تعریف میکرد. بعد انگار چیزی یادش اومده باشه بلند گفت راستییییی عمه
سریع رفت کیفشو آورد و از توش دفتر مشقشو برداشت.
کنجکاو بودم چی میخواد نشونم بده . دفترشو باز کرد و گفت عمه دوستم برام یه راز نوشته
وقتی نوشته رو خوندم خیلی دلم گرفت . برام تعریف کرد که دوستش وقتی پنج سالش بوده پدر مادرش و توی تصادف از دست میده و با مادربزرگش زندگی میکنه .
تو اون لحظه به این فکر میکردم اگر یه روز از بچه ای بپرسم آرزوت چیه و همچین چیزی بهم بگه چی باید جواب بدم . اصلا مگه میشه چیزی هم گفت .
یه بچه ای که آرزوش دیدن پدر و مادرشه و تمام چیزی که داشته از دست داده . یه بچه ای که اونقدر دلتنگ پدر و مادرشه که میدونه دلتنگی برای کسی که نمیتونی کنارت داشته باشیش چه درد بدیه که آرزو میکنه هیچکس تجربش نکنه .
من فقط تونستم بگم عاخی طفلکی
ولی کل دیروز و دیشبو به محدثه کوچولو فکر میکردم .
با خودم گفتم ما آدم بزرگا دلتنگ بشیم بلدیم کاری کنیم تا باهاش کنار بیایم
اما اون دختر بچه چجور توی این سن میتونه با دلتنگیاش کنار بیاد .
به برادر زادم گفتم فردا که رفتی مدرسه بهش بگو بچه های زیادی ممکنه مثل تو پدر و مادرشونو از دست بدن اما تعدادی کمی از اونا میتونن عین تو خوش شانس باشن بخاطر وجود همچین مادربزرگ خوبی که از تو مراقبت میکنه .
اما من که میدونستم حرفم فقط برای تسکین درد بود . چون هیچکس جای پدرو مادرو برای بچه نمیگیره .
بعد دوباره ترس جدیدتری به ترس های قبلیم اضافه شد . با خودم گفتم اگر یه روز ازدواج کردم و بچه دار شدم و سر زایمان بمیرم چی ؟ بچم و کی بزرگ میکنه؟ اگه زود بمیرم و بچم بی مادر بشه و دست اینو اون بزرگ بشه چی ؟
من برای بچه ی نداشتم کلی هدف و آرزو دارم . کلی حرف ها و تجربیات هست که باید بهش یاد بدم . من به عنوان مادر فقط میتونم دلسوز بچم باشم . من فقط میتونم بچمو تحت هر شرایطی خوب یا بد دوسش داشته باشم اگه من نباشم و بچه ی کوچیکم آواره بشه چی ؟ اگه کسی نخوادش چی؟
اما
این از ته قلب ترین و پاک ترین آرزویی بود که تابحال خونده بودم .
دوس داشتم محدثه کوچولو به آرزوش میرسید اما دنیا خیلی بی رحم تر ازین حرفاس که به آرزوی کسی اهمیت بده ...
بق ب