
روز دوم آپریل بود. نسیم بهاری در سراسر مزرعه میوزید و صدای بازی کودکان و فریادهای شادشان همراه با آواز پرندگان آرامش عجیبی به او میداد.
برگهای درختان خش خش کنان تکان میخوردند و او به این فکر میکرد که شباهت نزدیکی به حرکت لباس همسرش در روز عروسیاشان دارد. سالهای زیادی میگذشت و با اینکه مغزش او را به خوبی همراهی نمیکرد میتوانست آن زیبایی را به یاد بیاورد.
ابرهای پنبهای در آسمان به شکل های مختلفی در میآمدند و او عاشق این بود که آن معماها را حل کند و بتواند نقاشی ابرها را تشخیص دهد. در ایوان خانهی پیرش نشسته بود و میکوشید که چقدر بوی پای سیبی که درست کرده بود لذیذ است. استعدادهای زیادی داشت که باید کشف میکرد.
نگاهی به اسبش اداخت که آزادانه در اطراف مشغول گشت و گذار بود، شاید تنها دوست واقعیای بود که داشت. رنگش به سیاهی شب بود و به همین دلیل زیباترین اسم را برایش گذاشت؛ نایت.
کتاب شعرش را بر زمین گذاشت و از جایش بلند شد؛ بر روی پلهها ایستاد و چشمانش را بست. سعی کرد گذشته را به یاد بیاورد. گذشتهای که با او داشت. زندگی آنقدر به او علاقهمند نبود که بگذارد بیشتر کنار همسرش بماند، اما انقدر احترام به او میگذاشت که اجازه داد خاطراتش را حفظ کند. قریب ده سال از جدا شدن تکهای از روحش میگذشت اما زخمش مانند روز اول تازه بود. از آن روز تصمیم گرفت تک تک خاطراتی را که با او داشت را در دفتری ثبت کند و به هیچ عنوان حاضر نیست حتی ذرهای از آن را از یاد ببرد.
برگشت و به خانه رفت. سعی میکرد محکم قدم بردارد طوری که به خود گوید من حالم خوب است و مانند همیشه سرحالم؛ اما بدنش هر لحظه واکنش دیگری نشان میداد.