روزی روزگاری دختری با موهایی به سرخی رز و چشمانی به سبزی جنگل در قلعه‌ای زندانی شده بود. همه‌جا را برای آزادی‌اش می‌گشت؛ هرروز، هر ساعت و هر ثانیه اما بعد خستگی بر وجودش رخنه و او را تسلیم می‌کرد. نمی‌دانست قرار است تا کی آنجا بماند؛ تا ابد... یا شاید هم تا روزی دیگر.
قفسش آنقدر بزرگ بود که گاهی با خاکستر قدم‌هایش را علامت‌گذاری می‌کرد تا راه برگشت به اتاقش را گم نکند. گم شدن در آن قلعه وحشتناک بود؛ اما نه به اندازه‌ی فریاد‌های شبانه‌ای که در سراسر قلعه بخش می‌شد. هرچند با اینکه اتفاق نیوفتاد بود اما بزرگترین ترسش این بود که صاحبان آن صدا وارد اتاقش شوند. وارد مکان امنش.
بعد از مدتی طولانی دری متقاوت پیدا کرد. دری که شرط می‌بست راه آزادی‌اش است اما وقتی صدای فریاد را شنید جدا شدن روحش از بدنش را به وضوح حس کرد و فورا به مکان امنش برگشت. برایش خیلی سخت بود حتی سخت‌تر از زمانی که سردرگم هیچ گزینه‌ای برای فرار نداشت. یا باید تا اخر عمرش در این مکان می‌پوسید یا اینکه برای آزادی با آنها می‌جنگید. و او با تمام تردید‌ها برای اخرین بار نگاهی به اتاقش انداخت و به دل خطر رفت. صدای تپش قلبش در گوشش اکو می‌شد. رو به روی در ایستاد و چشمانش را بست. با دستانی لرزان دستگیره‌ی در را گرفت و در را گشود و قدمی به داخل برداشت. نفس عمیقی کشید و چشمانش را باز کرد و ناگهان تمام آن فریادها خاموش شد. با چیزی که دید قلبش برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد. هیچ چیز وحشتناکی آنجا نبود و بی‌‌شک می‌توانست بگوید این همان چیزی بود که همیشه آرزوی دیدنش را داشت.
آزادی.
همه‌ی ما در طول زندگی قفس‌هایی داریم که می‌تونه ساخته‌ی والدین، محیط اطراف، یا حتی خودمون باشه اما چیزه مهم اینه که تو هر شرایطی باید شجاعت این رو داشته باشیم که باهاش بجنگیم و آزادی ارزش این رو داره.
