مولانا در مثنوی داستانی دارد،: صوفی شبانگاه به خانقاهی رسید خرش را به طویله دار سپرد تا تیمار کند خودش وارد خانقاه شد صوفیان طبق معمول آه در بساط نداشتند نقشه ای کشیدند پاسی از شب که گذشت غذای لذیذی برا مهمان عزیزتر از جان تدارک دیدند و سپس با صور وساطی که تدارک دیده بودند مجلس رقص و سماع بپا کردند خواننده شعری سنگین را شروع کرد با این مطلع: خر برفت و خر برفت صوفی از همه جا بی خبر هم شاد و خرم جمع را همراهی می کرد دست زنان و پای کوبان خربرفت و خربرفت می گفت صبح باروبندیل راجمع کرد و رفت سروقت خر اما خری در طویله نبود یخه طویله دار را گرفت :ای بی وجود خرمن کو?طویله دار اه وناله کنان گفت:بخدا من مقصر نبودم صوفیان بزور خر را بردند و فروختند من هم آمدم خبر دهم دیدم خودت در حال دست زدن هستی خربرفت و خربرفت می کنی پیش خود گفتم حتما خودت خبر داشتی.... حال این شده داستان ما و فضای مجازی. عمر و وقت خود را پای آن گذاشته ایم در این بازار یک عده نان می برند ماهم عشق و امید و شادمان شده فضای مجازی فقط فرقمان این است که خربرفت وخربرفت نمی خوانیم .