ابوالحسن اشعری بزرگ اشاعره در جدال با استادش ابوعلی جبایی می پرسد،:
سه برادر بودند اولی نیکوکار و پرهیزکار دومی کافر و فاسق سومی کودک صغیر این سه می میردند حال وضع آنان چگونه است؟
جبایی: اولی در بهشت و درجات دومی در جهنم ودرکات و سومی در وضع سلامت باشد.
اشعری:اگر آن کودک خواهد که به بهشت و درجات وارد شود اجازه دارد?
جبایی: گویند تو را اجازت نیست چونکه برادرت را طاعت زیاد است و تورا طاعت نیست.
اشعری:اگر کودک گوید این تقصیر من نیست تو مرا زنده نگه نداشتی و فرصت طاعت ندادی.حال چه میگویی?
جبایی:خداوند فرماید مصحلت ندیدم چون اگر زنده می ماندی معصیت میکردی و به اتش دوزخ گرفتار می شدی
اشعری:آنگاه برادر کافر اعتراض میکند توحال اورا میدانستی حال من راهم میدانستی جرا مصحلت اورا لحاظ نمودی و مصلحت مرا لحاظ نکردی و فرصت معصیت به من دادی?
جبایی:تو دیوانه ای
حال این جدال دارای چند ایراد است و شاید طرفداران ابوالحسن اشعری این مجادله را جعل کرده اند تا مثلا حق را به اشعری دهند به نظر شما ایراد استدلال اشعری و جبایی در جیست?