من امروز در نقطه آغاز به پایان رسیدم.
من آنقدر تا اوج برای رسیدن به تو پرواز کردم تا بالهایم سوخت.
من آنقدر برای رسیدن به تو دویدم تا زمین هم , هم پای من دوید . انقدر ساز زدم تا سازم هم عاشق شد.آنقدر ایستادم تا نهال ها درخت شدند .انقدر رقصیدم تا جهان با من رقصید. میدانی..؟
من برای تو آنقدر آمدم تا دیگر نیامدی.
حال من هستم که در نقطه آغاز به پایان رسیدم .
به پایان تو, رسیدنت ,خندیدنت, بوییدنت ,نگریستنت و بودنت .
تو برای من اولین گل شمعدانی ام بودی تو برای من مثل اولین شکوفه گیلاس بودی تو همانند رقص عطر چای در فنجان بودی و همانند پرتو خورشید بر روی گلبرگ بنفشه .
تو همان شعر سهرابی : چه خیالی ... چه خیالی ... خوب میدانم حوض نقاشی من بی ماهی است .
تو همان نقش پرستو در باد تو همان عطر اقاقی در خاک تو همان عکس چکاوک در آب...
حال خوب است بدانی پایان تو پایان من نیست بلکه آغاز من است .
کاش بدانی حرف دل منو سهراب یکی است: مرگ پایان کبوتر نیست
ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است.
#مهسانوشت