خوابگاهی بودن و دانشگاهی که حالا عضوی از اون شده بودم، مزایایی داشت که یک ترم طول کشید تا بتونم درک کنم.
من به این نتیجه رسیدم وقتی تو جو دانشگاه و دانشکده هستم، احساس میکنم جایی هستم که واقعا باید باشم، وقتی با دوستای همسن سوال حل میکنی ، جاهای جدید و غذاهای جدید رو امتحان میکنی، فیلم های مختلف می بینی و... تازه انگار زندگیت شروع شده...
وقتی چیزایی وارد زندگی میشن که از حالت عصبی که هر لحظه منتظره بهت حمله کنه تو رو محافظت کنن، یعنی زندگیت تازه شروع شده...
بله،حالا نکته های مثبت زیادی وجود داشتن که باید بهشون توجه می کردم... چون زندگی داشت بهتر میشد، چون داشت چیزایی که خیلی ناراحتم کرده بودن رو تا اندازه ی خوبی خنثی میکرد...
و این ، مهم ترین ویژگی مثبت قضیه بود.
اما
خیلی بده که 18سال زندگی نکنی و منتظر بمونی تا بتونی یه زندگی جدید داشته باشی.
خیلی سخته که 18سال با این تفکر که تو کافی نیستی و باید همیشه فقط کار کنی ، جلو بیای و هر روز بیشتر احساس ماشین بودن بهت دست بده...
و شاید قرار بود این محیط جدید، تسکینی برای من باشه...
