برخلاف ظاهر متن میخوام این بار از زندگی خودم بگم... اون خودم که زندگیش رو ریاضیات با معناتر کرده بود...
اولین بار که اومدم اینجا نوشتم دو سال پیش بود و از اولین روزهایی گفتم که وارد مسیر ریاضی خوان شدن و المپیاد شدم...
بعد، از احساس منفرد شدن و درک نشدن نوشتم...وقتی همچین مسیری رو انتخاب کردم ،
شاید اونقدر خوش شانس بودم که بتونم زیبایی رو درک کنم...
اونقدر که بتونم ساعتها رو صرف کنم تا مسائل رو از دید های مختلف ببینم.
اونقدر که بتونم با افرادی تو مسائل هم فکری کنم.
اما اونقدری خوش شانس نبودم که
دوستام هم با من هم سلیقه باشن...
دوست هم مسیرم همچنان با من دوست بمونه...
اونقدری نه که به جای اون چند نمره ، سوال پنج مرحله دوی سه سال پیش رو نمرشو کامل بگیرم و همه چیز فرق کنه...
نمیدونم... حالا شایدم بعضی از این بدشانسیا حقم بوده! یا اصلا خوش شانسی بوده... نمیدونم واقعا!
اما ریاضیات مسیری بود که به زندگی من هدف بخشید... تو دوره ی راهنمایی همین که باعث می شد من برای بعد از مدرسه و خلاصه هر تایمی برنامه داشته باشم،یعنی زندگیم رو هدفمند و زیبا کرده بود...
این یه زیبایی ساده نیست، نیاز به صبر داره...
باید صبر کنی... و درک کنی که زندگیت قراره حسابی متفاوت از خیلی ها باشه...
و من فکر می کنم، انتخاب کردن مسیر علم همون چیزیه که
از درد و رنج های عالم مادی کم میکنه...


