نمیدونم الان که دارم اینو می نویسم واقعا چقدر کار سودمندیه! نمیدونم! که تا کی میخوام به نوشتن این سبک ادامه بدم(: همونطور که نمیدونم این حالت عجیب من تا کی میخواد ادامه داشته باشه!(:
اول از همه باید بگم من ناامید نیستم... اما به وجود نیروهایی در دنیا پی بردم که سعی دارن هر روز با قدرت بیشتر به من یه پیامی رو منتقل کنن! و اون اینه که این زندگی یکنواخت تقدیم تو باد!
کتابامو نگاه میکنم/ کاغذ های کاهی پر از نوشته/تلاشایی که برای اثبات خودم کردم...
اما شاید تو این بازی کسی که قرار نیست ببره منم!
مدت هاست نمیدونم حس یه موفقیت واقعی چطوره... اما معنی عصبانیت رو خوب میدونم!
این رو باید بدونیم :همه که گوش شنوا ندارن! و خوب منم یکی از اونها! خیلی هم خوب!!!
پس می نویسم! خیلی احساس مسخره ایه که میدونی درک نخواهی شد! میدونی به یک سری چیز ها دیگه شانسی برای رسیدن نداری! یجورایی انگار زندگی صاحب خونه اییه که اجاره رو روزانه می بره بالا و آدم هم دست تنها باشه!
اما... یه چیز دیگه ای که هیچ وقت نفهمیدم این بود که حالا چی میشد مام معنی خوشحال بودن واقعی رو(شده حتی یک روز!!) احساس می کردیم!یا مثلا ... چمیدونم یه مسیله ی فوق العاده حل میشد و مدت ها حال خوب داشتم!!^--^
وقتی دبیرستانی بودم واقعا از حل یه مسیله ی به درد بخور خیلی حال خوبی پیدا میکردم اما من نمیدونستم که اینام یه روز تموم میشه و ابرا هم میان بالاخره!!
و کلا... خسته شدم... از نوشتن / از بیان کردن/ همونطور که شعر رو کنار گذاشتم... همون طور که به حقیقت خیلی چیزها پی بردم...
خوب... این مغز منه! مغز خسته ای که داره حرف میزنه! و راهشو درست نمیبینه! چون پر از غباره!
"هیچ کدوم از ما دوست نداریم که محبوب و ... نباشیم!
اما ظاهرا این انتخاب ما نیست"
