یه روز جدید... هم آفتابی هم برفی...
اولین روز از بیستمین سال زندگی!
بیش از یک ماه از حبس شدن تو خونه میگذره...
از دیشبش پیامای تبریک دوستا میشه تنها دلخوشی!!
متفاوت تر از هر زمانی...
و پی بردن به این که برای کسانی مهم هستم...
بی حوصلگی ماندگار توام با خوشحالی...
میگذره و عصر میشه و آهنگی از شادمهر وپلی میکنم که یادمه اولین بار بهار 5 سال پیش شنیدمش و میرم به اون سال...
حال مبهم
اصلا جالب نیست
امیدواری و ناامیدی توام
اصلا جالب نیست...
وامروز
یکی دیگه از همه ی اون روزا بود....
که میدونی
نوشتن فایده ای نداره ولی
یه نیرویی باعث میشه بنویسی...
اون نیرو...
هنوز ناشناختس((: